Er zijn in Nederland 10 miljoen gebruikers van sociale netwerksites. Facebook is de grote leider met 8,7 miljoen unieke bezoekers. Dat is twee keer zoveel als LinkedIn die 3,8 miljoen unieke bezoekers heeft. Als derde staat Twitter met 3,5 miljoen unieke gebruikers.

Interessant trouwens dat 2/3 van de Hyves gebruikers ouder is dan 35 jaar. En bijna de helft van de Tumblr gebruikers zijn jonger dan 35. Ik wist trouwens niet dat Tumblr in Nederland toch al zo groot is.

Bron: comscoredatamine.com »

Zojuist keek ik het programma ‘Over de streep’. Uitgangspunt van dit programma is de vraag: wat weten we nu eigenlijk van elkaar? Een goede vraag om te stellen binnen onze kerkgemeenschappen. Wat weten we van elkaar?

Onkwetsbare gelovigen

Op een Challenge Day staat openheid en eerlijkheid centraal. Dat mis ik dat in veel kerkgemeenschappen. Ik zie een kerk die bestaat uit onkwetsbare gelovigen zonder problemen. Ziek zijn we soms wel, maar problemen? Niemand die last heeft van depressies, relatieproblemen, geloofstwijfel en seksualiteit. Zelfs kerkleiders niet. Waar zijn de leiders die vertellen over hun eigen falen? Waarom lijkt het hen zo makkelijk af te gaan?

Mijn problemen

Ik worstel met bovenstaande problemen. Ik stel vragen aan mijn geloof. Gods almacht? Vrede op aarde? Ik twijfel eraan. Toen ik dit tijdens een Bijbelstudie benoemde, kreeg ik dit antwoord: ‘Het staat gewoon in de Bijbel, vertrouw er maar op dat het ook gebeurt’. Met dit correcte theologische antwoord ging was mijn kwetsbaarheid snel verdwenen.

Zo heb ik jaren geloofd dat in mijn kerk en in mijn omgeving geen relatieproblemen voorkwamen. Toen ik verkering kreeg en enorm zat te twijfelen over mijn relatie, voelde ik mij alleen staan. Ik kende niemand met dezelfde problemen. Ik stond er voor mijn gevoel alleen voor. Ik bouwde een muur om mijn hart en mijn twijfels verstopte ik.

Mijn verkering ging uit. Ik raakte in gesprek met een vriend. Vertwijfeld vroeg ik of hij ‘nooit momenten van twijfel kende’. Dit bleek wel het geval te zijn. Diegene had vaak getwijfeld. Soms op het punt gestaan om zijn relatie te verbreken. De herkenbaarheid van deze vriend was voor mij een verademing. Ik ontdekte dat ik niet alleen stond.

Een kwetsbare kerk

Openheid en kwetsbaarheid, twee woorden die symbool behoren te staan voor een kerkgemeenschap. Een gemeenschap die bestaat uit falende, tekortschietende en zoekende gelovigen. Dat vraagt, om met de woorden van Jos Douma te spreken, om een kerk ‘waar niet in algemene (theologische en vrome) termen wordt gesproken over zonde, genade en liefde, maar om geloofsgemeenschappen waar mensen kwetsbaar kunnen zijn, waar gelovigen zich niet hoeven te schamen voor hun worstelingen, falen, pijn en frustratie.

Jezus die zijn wonden laat zien

Onze geheimen koesteren we graag. Maar worden we hier gelukkig van? Komt dit een gemeenschap ten goede? Nee. Ook geloof ik niet dat God wil dat wij onze wonden verborgen houden. Wanneer ik kijk naar Jezus, zie ik iets anders.

Op de avond van de eerste dag (…) kwam Jezus binnen (…). Hij zei ‘Vrede zij u’. Na dit gezegd te hebben toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde.

Jezus leert om onze wonden te delen met mensen om ons heen. Misschien juist wel binnen onze geloofsgemeenschap. Delen maakt vrij. Nadat mijn verkering uitging leerde ik om mijn wonden en twijfels aan vrienden te laten zien. De muren rondom mijn hart had ik omgegooid. Toen leerde mensen mij pas écht kennen.

Ik geloof in een kerk als gemeenschap waarin we elkaar niet langer de maat nemen, maar in liefde naar elkaar omzien. Een gemeenschap waarin we samen worstelen met pijn en gebrokenheid.

Ik ben benieuwd naar de gelovige die twee stoelen verderop in de kerk zit. Zie ik die gelovige écht, of kijk ik tegen een muur aan? Luister ik tijdens een Bijbelstudie met diegene naar kloppende antwoorden? Bij deze gelovigen krijg ik het gevoel alsof zij een aura van onkwetsbaarheid om zich heen hebben hangen. Het gaat altijd goed met ze. Hun relatie met God is prima. En twijfels over het geloof? Het lijkt alsof zij dat niet kennen. Vertwijfeld stel ik mijzelf de vraag, ‘ben ik dan écht de enige waar het soms niet goed mee gaat?’.

Dat kan ik mij niet voorstellen. De gelovige van drie stoelen verderop kent dezelfde problemen. Wanneer we hier niet open en eerlijk over zijn dreigt de kerk, om met de woorden van Mark Hall te spreken, een act te worden. Een schijnvertoning met ongeloofwaardige gelovigen. Dat is een gevaar.

Challenge Day in de kerk

Voor dit gevaar is een perfect medicijn uitgevonden. Een Challenge Day. Gelovigen behoren richting elkaar de vraag te beantwoorden: ‘Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat…’ Daarna lopen we over de streep. Dan zien we dat die zogenaamde onkwetsbare gelovige opeens aan de andere kant van de streep staan. Dat creëert openheid. Dat laat zien dat we er als gelovigen niet alleen voor staan. Het zorgt voor begrip. We ontdekken dat we elkaar nodig hebben. We zijn lotgenoten. We hoeven onszelf niet beter voor te doen. We zijn met elkaar kerk, bestaande uit falende gelovigen die niet kunnen leven zonder de genade van God.

Reageer eens

Wat denk jij dat er gaat gebeuren wanneer er een Challenge Day in de kerk wordt georganiseerd?

Het blijft een bijzonder verhaal dat zich afspeelt tijdens de Olympische Spelen in 1992 in Barcelona. Derek Redmond is favoriet voor de 400 meter. Maar… niet alles gaat zoals gedacht.

Het is bijzonder hoe de vader de baan op komt om zijn zoon te ondersteunen om zijn race uit te lopen. Wow, wat een bijzonder moment. En een staande ovatie. Kippenvel!

Dit is wat vaders willen: ze willen naast hun kind gaan staan zodat de race uitgelopen kan worden. Ze laten hun zoon niet vallen als de race anders gaat dan gedacht en gehoopt. Wees nu eerlijk: met zo’n vader kan je eigenlijk niet verliezen.

Hemelse Vader

Dat doet me denken aan de hemelse Vader. Jezus leerde ons dat je God als Vader mag kennen. Een Vader die je aanmoedigt bij je race maar ook gewoon naast je staat als je valt.

Als je dan iets vraagt in mijn naam, hoef ik het niet meer namens jullie aan de Vader te vragen, want de Vader zelf heeft jullie lief, omdat jullie mij liefhebben en geloven dat ik van God ben gekomen. Joh 16:26-27

Ik vind het tof, deze Vader.

21% van de predikanten (USA) zegt dat hun kerk gebruik maakt van Twitter (dat was in 2011 nog maar 14%). En gebruik van Facebook door de kerken is de laatste 2 jaar gegroeid van 57% naar 70%.

De sociale predikant

Van de voorgangers zelf maakt 23% gebruik van Twitter, 66% zit op Facebook, 22% heeft een persoonlijk blog.

Twitterende voorganger

Het lijkt erop dat voorgangers van grotere kerken ook vaker twitteren. Een interessant fenomeen trouwens. Daarnaast zijn er maar weinig 65+ voorgangers die Twitter gebruiken.

De groei in Twitter is opvallend. Het wordt ook steeds meer gezien als nuttig communicatie middel in de rol die de kerk in de samenleving wil spelen. Het is dus communicatie en beïnvloeden. Dat is zowel intern als extern.

Impact van Sociale Media

Sociale Media gaat steeds meer een rol spelen. Kerken nemen de sociale media platforms steeds vaker mee in hun planning. 65% van de voorgangers denkt dat sociale media een belangrijk deel van hun bediening zal zijn in de komende 2 jaar. Daarnaast denkt die andere een-derde van de voorgangers dat de rol van sociale media een beetje wordt overschat. Het lijkt in het onderzoek erop dat het vooral de 65+ voorgangers zijn die wat sceptisch tegenover sociale media staan.

Huiswerk voor kerken

Een van de dingen waar zeker nog niet veel kerken klaar voor zijn is dat juist sociale media gaat om het principe waarin je in gesprek bent, twee richtingen dus. Terwijl juist hier een enorme kans ligt in de plek die de kerk kan veroveren in de stad en in de sociale media: een open gesprek waarin luisteren, vragen en ideeën uitwisselen belangrijk zijn. Twitter en Facebook zijn dus geen plek om te preken, maar zijn vooral een plek voor gesprek.

Uiteindelijk kan het goed gebruik van Sociale Media meer transparantie brengen in de kerken en hun leiders en voorgangers.

Bron: barna.org »

Mag je als christen genieten van het leven en zo ja, hoe dan? Ik ken de mensen die met een zwaarmoedige blik en serieuze stem mededelen dat ‘de vreugde van de Heer’ hun deel is. Hoe komt het dat ik dat niet geloof? Ik moest daarbij denken aan een situatie die Christian A. Schwarz beschrijft in zijn boekje “Handboek voor christelijke levenskunstenaars“. Een kort stukje (pagina 14):

Maar wat is, voor ons christenen, dan geluk? En wat doen wij om ons eigen geluk te vergroten? Ik heb deze vragen meermalen in cursussen gesteld en daarbij een interessante ontdekking gedaan: Vele christenen kunnen met deze vraag helemaal niets beginnen. “Sinds ik christin ben,” zei mij eens een jonge cursus-deelneemster, en haar woorden zijn ronduit representatief voor een wijdverbreide mening, “hoef ik mij dit niet meer af te vragen. Christus is voldoende!”

Toen ik in de koffiepauze verder met haar in gesprek kwam, kreeg ik steeds meer de indruk dat deze fijne vrouw – die met zo’n vaste geloofsovertuiging en met de onuitgesproken instemming van alle aanwezigen haar “Christus is voldoende” eruit gegooid had – een doodongelukkig schepsel was. Haar persoonlijkheidsstructuur was uiterst verkrampt en extreem anti-zinnelijk…

Natuurlijk is Christus voldoende. Zijn genade is genoeg. En toch is het ook weer niet zo. Want… het is niet een of ander rationale ding, een besluit. Genieten van het mooie leven hoort bij leven op zijn best. Het is ook niet zo dat God daar géén onderdeel van is. Je moet ze niet tegen elkaar uitspelen. Maar bij elkaar brengen.

Een heerlijk glas wijn en een kaasplankje zitten op het achterdek van een schip, genietend van de zon en een zacht briesje… dat is helemaal niet verkeerd. Alleen al de gedachte daaraan is voor mij genieten!

In deze verzameling reizen we van Arizona naar IJsland, van Afrika naar de ruimte. Geniet ervan!

Stel… je neemt de uitdaging aan (lees vorig artikeltje) om je preek als TED Talk uit te werken, hoe zou dat dan moeten gaan? Een fantastisch voorbeeld is die van Brené Brown over kwetsbaarheid. Ze neemt heel erg zichzelf mee in haar verhaal maar maakt haar punt: uiteindelijk kan je niet zonder kwetsbaarheid. Daar ontstaat namelijk creativiteit en meer.

Waard om met de wereld te delen

Zo kan je ieder punt oppakken. Belangrijke vraag is: is je preek het waard om het met de wereld te delen? Dat kan je terugbrengen tot één gedachte wat je inkleed met je eigen unieke en persoonlijke inkleding.

De TED preek

Als ik de TED instructies voor leiders volg zou je op het volgende uit kunnen komen.

1. Introductie
   Start met een voorbeeld, illustratie of idee waarmee je het thema neerzet. Het kan ook zijn dat je hier een van de Bijbelverhalen vertelt. Of een getuigenis of een andere illustratie.
2.  Uitleg
   Nu komt de voor de uitleg. Doe dat duidelijk en met overtuiging. Gebruik hier bijvoorbeeld bijbelcitaten als je vanuit een thema preekt.
3. Belang
   Je brengt niet zomaar wat kennis over: het is belangrijk. En het kan ook jouw leven veranderen. Maak dat hier duidelijk. Vertel hoe het je het praktisch maakt. Bijvoorbeeld als gebed je thema is: hoe gaat dat in de praktijk?
4. Visie
   Wat gaat er veranderen als mensen dit thema omarmen? Dit is de visie. Als iedereen in de gemeente nu… dan kan je… verwachten. Hier kan ik me zeker wat voorstellen bij een preek.

Ik ben benieuwd wie de uitdaging verder gaat oppakken!

Opgepoetste verhalen

Veel verhalen uit de Bijbel zijn opgepoetst of versimpeld. Hoe stel jij je bijvoorbeeld de ark van Noach voor? Als een sentimenteel verhaal van het redden van dieren? Of zie je nog dat op Gods commando de hele mensheid wordt uitgemoord? Dat laatste zie je dan weer niet in een kinderbijbel.

Of wat te denken van de geboorte van Jezus wat we romantisch hebben gemaakt. Terwijl het pure drama is waarbij een meisje ‘ongewenst zwanger’ blijkt te zijn, die een baby in een voerbak leggen. En om het ongeluk allemaal compleet te maken volgt er een massa slachting onder kinderen.

Onrealistisch beeld van het leven

De Bijbel is geen fijn boek (lees mijn eerder artikel daarover). Dat moeten we er dus ook niet van proberen te maken. Want dan haal je ook de realiteit van het leven eruit. En krijg je ook een onrealistisch beeld van wat je van het leven mag verwachten. In de harde, moeilijke verhalen leer je ook hoe je door de crisissen heen kan komen.

“Ik ben tegen alles bestand door hem die mij kracht geeft.” Filippenzen 4:13

Het interessante van deze tekst is dat hier niet staat: “Ik ben tegen alles bestand door hem die het me gemakkelijk maakt.” Want in het leven met God, leven als gelovige, is het niet dat alles maar gemakkelijk gaat. Maar dat je kracht krijgt temidden van conflict en crisis.

Midden in crisis en conflict

Dat is iets anders als opgepoetste verhalen vertellen en elkaar zoet houden met een onrealistisch verlangen. Dus lees je je Bijbel weer en kom je allemaal pittige verhalen tegen? Blijven lezen. En ontdek dat God bij ons zal zijn. Juist midden in de crisis en conflict.

Dietrich Bonhoeffer werd opgepakt door de nazi’s en belandde in de gevangenis, waar hij als een soort Jozef bekend staat: gelovig, pastoraal, eerlijk. Hij schreef daar het wereldberoemde gedicht, WIE BEN IK:

Wie ben ik?

…

Wie ben ik? Men zegt mij ook
dat ik, gewend om te winnen
en evenwichtig van zinnen,
lachend mijn ongeluksdagen draag.

…

Ben ik dat werkelijk,
wat anderen over mij zeggen?
Of ben ik slechts dat,
wat ik weet van mijzelf?
Onrustig, weemoedig, ziek,
als een vogel in de strik
vechtend om levensadem,

…

Wie ben ik? Deze of gene?
Ben ik vandaag deze en morgen een ander?
Ben ik beiden tegelijk?
Voor mensen een huichelaar
en voor mijzelf een verachtelijke,
klagelijke zwakkeling?

…

Wie ben ik?
Eenzaam vragen drijft met mij de spot.
Wie ik ook ben, Gij kent mij,
Van U ben ik, o God!

juni 1944

Agent of Grace

Dietrich Bonhoeffer overleefde de oorlog niet. De speelfilm AGENT OF GRACE beschrijft op indrukwekkende wijze de laatste periode van Bonhoeffers leven.

Heb iets of iemand lief en je kunt er zeker van zijn dat je hart doorstoken en wellicht gebroken zal worden. Als je het beslist intact wilt houden zul je het aan niemand uit handen mogen geven, zelfs niet aan een dier. Omwikkel het maar zorgvuldig met hobby’s en met kleine gemakken; blijf verder overal buiten; berg het veilig op in een doosje of de doodskist van je egoïsme.

Maar ook in dat doosje – veilig, donker, roerloos en luchtdicht – zal het een verandering ondergaan. Gebroken wordt het niet; het wordt onbreekbaar, ondoordringbaar, onverzoenbaar. Het alternatief voor een tragedie, of althans voor het risico van een tragedie, is verdoemenis.

C.S.Lewis, De vier liefdes (blz 122)

Love Hurts EHBO kit

Wat nu als je hart is gebroken? Ik kwam vandaag deze “Love Hurt” EHBO kit tegen die het creatief probeert op te lossen. Maar of het gaat helpen weet ik niet. Er zijn denk ik betere oplossingen, al zullen sommigen graag de chocolade of wodka optie graag proberen :)

Bron: gizmodiva.com »