Focus discipelschap

2 min leestijd

Focus discipelschaps relatie

Nu klinkt het woord discipelschap heel erg christelijk. Op zich is het wel een mooie benaming die de volgelingen van Jezus kregen. De opdracht die zij vlak voor hemelvaart kregen van Jezus was dat ze de wereld in moesten gaan en alle volken “tot Zijn discipelen” moesten maken. Het ging er dus niet om dat ze een bepaalde leer of overtuiging zouden verkondigen, maar dat ze het over Iemand zouden hebben, namelijk Jezus Christus. Als we het nu dus hebben over discipelschap gaat dat over het helpen begrijpen en weten wie Jezus Christus is. Dat is een proces waar Jezus zelf al zo’n drie jaar aan had gegeven (en vervolgens wisten zijn leerlingen nog steeds niet helemaal wie Jezus nu echt was).

Discipelschap gaat dus niet om een programma, niet om een productie, niet om output. Maar het gaat om een relatie van iemand met Jezus Christus. Alles wat je in discipelschap doet is bouwen aan deze relatie. Als het gaat om counseling, als er een specifieke hulpvraag is, dan wordt deze focus niet zomaar anders. Alles zal zijn gericht op het versterken van de relatie met Jezus Christus.

Even een notitie die ik opschreef afgelopen weekend tijdens het pastoraal congres: “Overal kom je worstelende christenen tegen. Ze hebben één ding met elkaar gemeen: ze weten niet wie ze in Christus zijn. Wat je vervolgens ook ziet is dat mensen met zich laten bidden in plaats van dat ze zelf leren bidden. Hierbij moet je oppassen dat een counselor niet een soort medium wordt. Er is maar één Middelaar tussen God en mensen, en dat is Jezus Christus. Een counselor zou de ander moeten helpen om zelf te bidden. De focus van de counselor is dus het bouwen aan de relatie van God met zijn eigen kind (en dat dus zonder tussenkomst van een ander).