masker

80% kerkgangers draagt masker

1 min leestijd

80% van de kerkgangers draagt een masker

Onderzoeker Arnie Cole (Australië) komt tot de schokkende ontdekking dat 80% van de kerkgangers een masker draagt als ze naar de kerk gaan. Niet een letterlijk masker, maar een waarmee ze een ander iemand laten zien dan dat ze in werkelijkheid zijn of zoals ze zich in werkelijkheid voelen. Het onderzoek werd gedaan onder 7000 mensen. Met reacties als:

Mijn geloof werkt niet echt en ik heb geen idee hoe ik dat moet oplossen…

Ik speel kerk en doe alsof het allemaal prima gaat, maar van binnen ben ik gewoon moe…

Ik ben klaar met de kerk en de mensen daar…

De interessante vraag is hoe je je masker leert af te zetten en meer wordt wie je in werkelijkheid bent. De kerk zou daar de uitgelezen plek voor moeten zijn!

Wat is jouw ervaring?

Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Ervaar jij de ruimte om te zijn wie je bent in de kerk? Of daar juist niet? Of als je predikant / voorganger bent, ervaar jij dat mensen in je gemeente kunnen zijn wie ze zijn? Of ligt er een bepaalde druk? Waar zou dat door komen?

Bron: openhousecommunity.com.au »

6 reacties

  1. Roald op 04-10-2013 om 12:33

    zelf heb ik er altijd veel aan als de ‘zichtbare mensen’ , dus de mense op podia, sprekers, de modellen zeg maar, het voorleven. Dan ontstaat er ruimte voor een sfeer van openheid.
    Ontbreekt dat bij die groep, dan voel het awkward om die ruimte zelf in te nemen.

    Heeft dus ook met het feit te maken dat er uberhaupt een podium is, en publiek.

    Kom je in kleinere kerken of groepen en zijn podia sowieso overdreven en kom je in een kring-verhouding terecht, dan valt dat probleem weg, en voel ik automatisch meer ruimte om mezelf te zijn.

    Helaas houdt het publiek en de podiummensen elkaar vaak in stand. Waarom?
    Wil het publiek dat een voorbeeld figuur misschien toch datgene voorleeft wat ze graag van zichzelf verwachten, een meer perfectere versie waar we ons aan op kunne trekken?



  2. MarieJo op 17-07-2012 om 16:28

    Voor mij is het juist andersom. In de kerk kan ik mezelf zijn, daar vindt niemand het raar dat ik God geloof. Daar buiten wel (naar mijn idee), komt ook omdat ik het moeilijk vind om voor mijn geloof uit te komen of om er over te praten.



  3. Ina Rozema op 17-07-2012 om 10:11

    Hallo. Ik wil graag reageren op het artiekel over een masker op als je naar de kerk gaat.
    Ik weet nog toen ik voor het eerst in een kerk kwam en ik moet zeggen dat ik me in eerste instantie wat onwennig voelde en me niet echt een houding wist te geven tegenover diegenen die er waren. Ik vroeg me ook af of ik mezelf wel kon zijn of dat ik mezelf zekerder of beter voor moest doen dan dat ik me op dat moment voelde. Maar naarmate de dienst vorderde kon ik mijn emoties die toen loskwamen niet meer in bedwang houden en liet me gaan. Ik dacht wel oh, wat zouden de andere mensen nu wel niet denken als ze mij zien huilen omdat ik me emotioneel voel. Maar mijn vriendin die naast me zat zij tegen mij. Laat je gaan het is niet erg om je emoties te laten zien. Daar is hier juist de ruimte voor om dat te doen en het is ook goed. Omdat dat is hoe je je nu voeld en je hoeft je niet voor anderen te verstoppen.
    Dat was voor mij een hele oplucting want ik schaamde me voor mezelf dat ik me zo liet gaan. Nu ben ik een poosje verder maar nog een beginnertje in het geloof. Maar als ik naar de dienst ge probeer ik als mezelf te gaan. En als ik me geraakt of emotioeenl voel dan laat ik dat gewoon gaan. En dan vind ik dat wel moeiliik, maar dat is zoals ik me op dat moment voel en wie ik ben. Ik ben nu eenmaal een gevoelsmens en dat mag een ander van mij wel zien. Maar het is voor mij ook wel iets makkelijker omdat ik helemaal vooraan in de kerk zit en er dus niemand direct naast me zit die mij dan ziet huilen ofzo. Ik vind het wel lastig om na de dienst aansluiting bij andere mensen te vinden. Maar dat komt omdat ik me nog niet helemaal zeker voel en me dus maar wat op de achrgrond hou. En ik denk dat ik me dan wel gedraag zoals ik ben en geen masker op heb. Ik denk ook dat als je een masker op hebt als je naar de kerk gaat hetgeen wat er door de voorganger gezegd wordt niet goed binnen kan komen omdat je teveel met jezelf bezig bent en wat anderen van je denken. Maar ik vind het wel moeilijk nogsteeds om mijzelf te laten zien aan anderen omdat ik al invul voor hun wat ze van me zouden vinden. Maar dat is iets waar ik door op god te vertrouwen meer grip op wil krijgen.



    • Wouter van der Toorn op 17-07-2012 om 10:25

      “Maar ik vind het wel moeilijk nogsteeds om mijzelf te laten zien aan anderen omdat ik al invul voor hun wat ze van me zouden vinden.” Dit is denk ik een belangrijke reden hè… in gedachten al invullen hoe de ander denkt.



  4. Tobya op 17-07-2012 om 08:39

    Het zou wel móeten kunnen – zonder masker naar de kerk. Maar veel mensen zijn daar bang voor, of hebben een nare ervaring gehad waardoor ze zich terugtrekken. Het is soms al lastig om jezelf eerlijk onder ogen te komen, en de angst (of ervaring) van afwijzing of ‘goedbedoeld advies’ maken het niet makkelijker.
    In de gemeente waar ik heen ga is gelukkig best veel ruimte om jezelf te zijn en je kwetsbaar op te stellen. Er is liefde en acceptatie, zonder dat de waarheid (over zonde, ziekte, verantwoordelijkheid) geweld aangedaan wordt. Ik geloof dat het begint met je bewust worden van je identiteit in God, en met een paar mensen die hun nek durven uitsteken door anderen te laten zien wie ze echt zijn. Als we in de kerk eerlijk zijn en samen door de diepte heen ontdekken wat liefde en vergeving is, heeft dat vast en zeker invloed op de wereld om ons heen! (Ken je trouwens dat liedje van Casting Crowns, ‘Stained Glass Masquerade’?)