eenzame man

Risico op depressie en angststoornis in de kerk

1 min leestijd

Uit een nieuwe studie onder 1700 pastors/voorgangers blijkt dat kerkelijk werkers een veel groter risico hebben op depressie en angststoornissen als gevolg van stress. Meer risico in vergelijking met andere beroepen.

eenzame man

De studie werd vorige week gepubliceerd in Journal of Primary Prevention. Uitkomst van het onderzoek onder geestelijken of kerkelijk werkers zijn:

  • 8.7% van de telefonisch geïnterviewden zegt depressief te zijn
  • 11.1% van de online geïnterviewden zegt depressief te zijn
  • vergelijk dat met 5.5% als de normale gemiddeld score

Uit het onderzoek blijkt ook dat 13.5% van de kerkelijk werkers vormen heeft van angststoornissen en dat 7% last heeft van zowel depressie als angststoornis.

Werken is de kerk blijkt een stressvolle aangelegenheid. Daarnaast speelt bij voorgangers ook schuldgevoel een rol over het niet genoeg (kunnen) doen en sociale isolatie.

Wat nu?

Wil je voorganger worden? Bezint eer ge begint. Ben je voorganger? Blijf niet alleen staan in je strijd en nood. Wees excellent in het vragen van hulp.

Heb je een voorganger, predikant? Kijk eens met andere ogen naar hem of haar. Het is een mens als jij, misschien met een iets andere levensopdracht.

Ervaring?

Ben je voorganger of predikant en heb je hier zelf ervaring mee? Heb je tips voor anderen? Als je durft te reageren, graag!

Foto: unsplash.com

3 reacties

  1. Johan op 01-10-2013 om 10:37

    Een voorganger staat niet boven de mensen. Hij is niet perfect.
    De mensen mogen dat weten.
    Hij staat tussen de mensen. Hij is trouwens ook mens..
    Hij kan niet alles weten en voor alles een oplossing hebben uit zichzelf.
    Een voorganger moet zich niet beter achten dan de mensen rondom hem.
    Een voorganger is best nedering, eerlijk en gezeglijk (aanspreekbaar).
    Een liefdevolle dienende houding vanuit een diepe relatie met God.
    Dagelijks een uurtje alleen met God kan wonderen doen.
    Niemand kan zo goed problemen oplossen als Hij.
    Hij is onze leidsman.
    Jesaja 30:21 Als je naar rechts of naar links gaat, zul je achter je een stem horen: ‘Dat is de weg, volg die.’



  2. CJ op 10-09-2013 om 14:29

    Herkenbaar. Ik ben geen voorganger, maar werk wel in de kerk en ik merk dat het soms echt een gevecht is om niet te luisteren naar je gevoel. Het werk is nooit af, je werkt vaak alleen, waardering is er weinig en de grote gebrokenheid kan – net als de golven voor petrus – overweldigend lijken. Nog afgezien van je eigen vragen en onzekerheid, merk ik dat je ook steeds weer op allerlei manieren wordt aangevallen en dus absoluut alert moet blijven. Met vallen en opstaan heb ik een hoop geleerd en hoewel het gevecht blijft, zie ik nu wel een aantal dingen die me steeds weer helpen:
    – Basic: slapen, eten, slapen, eten… net als Elia. Nuchterheid lost vaak al veel op: als je doodmoe bent, moet je niet over moeilijke dingen gaan nadenken. Zorg goed voor jezelf en houd er rekening mee dat je begrensd bent.
    – Eerlijk zijn naar God en jezelf: Alle nood, pijn, gevoel, gedachten uitspreken naar God of ze nu kloppen of niet. Erkennen dat dingen je zeer doen, dat je bang bent of geen moed meer hebt. Omdat ik niet altijd de woorden heb, vraag ik vaak aan God of Hij me wil laten zien waar dat bange of verdrietige gevoel vandaan komt. Welke gedachten zitten erachter en hoe ziet Hij dat? Dat is vaak heel verhelderend! Ook vraag ik Gods Geest om door mij heen te bidden en me weer goed zicht te geven.
    – Wachten op God, verwachten dat Hij er zal zijn, zoals Hij heeft beloofd. Hij zál Zichzelf laten zien en je bemoedigen.
    – Zijn woorden lezen, overdenken en uitspreken… Je herinneren wat Hij in het verleden gezegd en gedaan hebt, ook in je eigen leven. Zijn Woord geeft echt leven en zorgt voor perpectief. Het helpt je om te bidden als je dat zelf niet kunt.
    – Reageer: Zing en dank… Danken vervult je weer met nieuwe moed!
    – Gemeenschap! Volgens mij zou iedere christen, maar zeker ook die in de kerk werken een aantal mensen om zich heen moeten hebben, die ze kunnen vragen om te bidden als er strijd is. Geen soldaat kan alleen strijden: De wapenrusting uit Efe 6 is dan ook bedoeld om gezamenlijk te dragen! Je kunt mensen opzoeken, iemand opbellen of een gebedsmail uitsturen, zolang je maar in de leugen geloofd, dat je alles alleen met God moet kunnen oplossen. De kerk is Zijn lichaam. Niet alleen om te strijden trouwens. Het is net zo goed belangrijk om mensen te hebben waar je ‘even niets hoeft’, gewoon jezelf mag zijn en even lekker kunt lachen. In een kerk kun je eindeloos blijven doorwerken, maar dat mist de hele clou. Het gaat erom dat we samen ‘één lichaam zijn’ met Jezus als hoofd…één gezin dat samen leeft: ‘leven in al zijn volheid’!
    Eigenlijk reageer ik zelden op een blog, maar dit is iets wat niet alleen zelf herken, maar ook echt om me heen zie. Mensen hebben hoge verwachtingen van kerkelijk werkers en zijzelf ook, maar het zijn gewoon mensen. Mensen die zonder Jezus niets kunnen doen. Het is niet altijd makkelijk om om transparant te zijn over je eigen struggles, je vragen of verdriet. Maar ik weet inmiddels wel dat we alleen op deze manier ‘echt’ kunnen zijn voor anderen, zodat anderen zich met ons kunnen identificeren. Ook voorgangers, kerkwerkers etc, zijn net mensen… en dat moeten ze vooral blijven. Kleine mensen, met een grote God.



    • TM op 28-03-2015 om 12:08

      Momenteel zit ik een heftige fase waar ik worstel met dingen. Toen ik reactie van CJ las gaf mij dat moed. Is het mogelijk om met CJ in contact te komen als hij dat wilt?