Clicky

God als het grote mysterie

3 september 2017

Misschien moeten we maar eens een poosje het woord ‘God’ niet meer gebruiken. En een poosje is dan een jaar of vijftig bijvoorbeeld.

Waarom?

Vanwege de simpele reden dat het woord te ingewikkeld is geworden, te plat, we hebben er te concrete ideeën bij. Waar oude verhalen, sprookjes, mythen, heldenverhalen, oerverhalen en nog meer verhalen werden verteld om een vleugje te kunnen aanraken van een werkelijkheid die de onze niet is, daar is God ondertussen op de ontleedtafel gelegd, in het laboratorium vakkundig uit elkaar gevlooid, alles gecategoriseerd en geïndexeerd en vervolgens hebben we er commentaar op gegeven, en daar weer kritiek op en daar ook weer een naslagwerk omheen gebouwd.

Als jij het over God hebt, waar heb je het dan eigenlijk over? En wat bedoel ik er eigenlijk mee? Van God is iets of iemand gemaakt die we kunnen begrijpen. Daarin is het grote mysterie verloren gegaan.

Ondoordringbaar mysterie

Zou het niet mooi zijn om God als een heilig en niet te doordringen mysterie te zien. God behoort dan opeens niet meer tot het domein van bijvoorbeeld alleen maar christenen, al helemaal niet tot christenen met een bepaalde overtuiging. Alle ideeën zijn bekrompen. Alle ideeën ja. De mijne incluis. En de jouwe incluis. En incluis de mensen die niet geloven in God. Alle zeker weters. Ook te bekrompen. En incluis de ras-evangelisten die je in een perfecte elevator-pitch je klem kunnen zetten met hun overtuiging. Vertrouw ze niet. Vertrouw het allemaal niet, van niemand die je kan uitleggen wie God eigenlijk is. Vertrouw mij niet in al mijn pogingen het ook weer te ontvlechten.

Misschien was het God wel die aan het begin van onze werkelijkheid in het materiële kwam. We proberen het te begrijpen door dingen als oerknal en evolutie te benoemen. Wat was het eigenlijk dat begon? En wat was er voor het begin? Ik denk dat dat ook gewoon God is. Of ik nu een helder plaatje heb van het grote mysterie? Nee, natuurlijk niet. Het wordt alleen maar onvoorstelbaarder. Maar het geeft ook iets weer dat God er is, in alles wat bestaat. En dat er een diepe verbondenheid is op niveaus die we niet kennen en niet weten. Dit is ook maar een concept hè, dat ik even door mijn hoofd laat waaien. Hier vind ik schoonheid in, en confronteert me met mysterie.

Tekst gaat verder onder het filmpje

Hoe bidden tot een mysterie?

God als groot geheim, als ondoordringbaar mysterie. Een waarbij je wel een relatie kan aangaan, op betrokken zijn. Niet om hem volledig te begrijpen. Mysterie is dat wat je uiteindelijk nooit echt begrijpt. Het blijft zich ontvouwen als je er in relatie mee blijft, erop richt. Maar steeds een beetje meer en steeds weer minder. God is wonderlijk fantastische mysterie, zonder oordeel, vol uitnodiging en liefde. En dat is wat we van God kunnen weten.

Misschien ga ik in de komende tijd wel anders bidden, als ik al bid. Hoe ik hem, haar of het ga aanspreken? Interessante natuurlijk. Er zijn zoveel woorden die je kunt associëren en die iets proberen te raken en juist iets willen open laten.

God, vader, moeder, vriend, kracht, energie, begin, einde, aanwezige, onbekende, mysterie, dichtbij, ver weg, overal, nergens, wit, zwart, vol, leeg, dood, leven, gisteren, morgen, bron, doel, alles, niets, machtige, zwakke, winnaar, verliezer, …

En misschien is bidden wel minder mijn klinische privé aangelegenheid, maar is bidden meer daar waar je daadwerkelijk mens bent en de ander ziet staan. Waar denk je God anders tegen te komen? Verder hoef ik hem, haar of het niet te benoemen.

Morgen zien we wel weer

Zou het zo kunnen zijn, dat hoe minder ik hem, haar of het benoem, hoe meer ruimte er is om het grote mysterie te omarmen? Dus minder woorden voor geloofsstellingen, minder aandacht voor uitleg. Meer aandacht voor verwondering, medemenselijkheid, aandacht, en meer leven in het nu. Omdat ik nu mens kan zijn. Morgen, dan zie we wel weer. Een wijze leraar zei immers ooit al dat iedere dag genoeg heeft aan zijn eigen kwaad. Vandaag is meer dan genoeg.

Op het leven.

Andere interessante blog post

  • Liever geen antwoorden12-07-2016 Liever geen antwoorden "Het grootste probleem is dat we niet luisteren om te begrijpen. We luisteren om te kunnen reageren." Over deze quote heb ik deze week best vaak […]
  • Het is goed om aan God te twijfelen03-10-2013 Het is goed om aan God te twijfelen Twijfel is toch de vijand van geloof en vertrouwen in God? Dat zou je zeggen. Ik denk dat twijfel juist een vriend is die je bij God brengt.
Wouter van der Toorn
Media Innovator / Art Director bij Jesus.net en Internet pastor. Mijn tijd vul ik graag met nieuwe media, geloof, kerk, de Bijbel, muziek, films. Over al deze zaken publiceer ik hier op mijn blog.
3 Comments
  1. Ernst-Jan Lievers

    Hey Wouter,
    Je kent me van de gemeente De Wingerd in Varsseveld. Ik merk dat je vreselijk veel wilt vertellen, want de zinnen lopen minder vloeiend. Vind ik niet erg. Het geeft mooi weer hoeveel passie je voor de onderwerpen hebt. Hoewel dit ook een invulling van mijn kant is…;-) Mooi dat je dit over God zo schrijft! En vooral ook over wat we als mens van God hebben gemaakt. Meestal iets/iemand dat/die in ons straatje past. Ik ben zelf met afgelopen oud en nieuw behoorlijk aan het schudden gebracht door een nicht (en haar man) van mij die vroeger naar de “Vergadering van Gelovigen” ging, net als ik. Zij heeft zo’n enorme “kras” van de “broeders-daar-voor-aan-de-tafel-die-alles-wel-weten” overgehouden, dat ze “het Geloof” helemaal aan de kant heeft gezet en nu bij een Psycholoog loopt om haar kras geheeld te krijgen. Ik heb met oud en nieuw een lang gesprek met hen gehad en dat heeft mij enorm aan het twijfelen gebracht. Nu ben ik zover dat ik duidelijker mijn geloof van de religie kan scheiden. Dat helpt nu ook om minder snel meningen en bevindingen van anderen zomaar aan te nemen als het enige ware.
    Jouw blogs vind ik heel interessant om te lezen en ze zetten me goed aan het denken. Wat vind ik nu zelf? Dank je voor het delen elke keer weer!!
    Hartelijke groet,
    Ernst-Jan Lievers

  2. Hans

    Goed stuk, jôh! Ik heb je bijna poëtische woorden in één teug naar binnen gedronken en het smaakte goed. Filmpje overgeslagen, geen zin om te stoppen met lezen. Ik haat het om er een kanttekening bij te maken – geen idee waarom ik het toch doe – maar het gevaar bestaat dat als we het woordje God niet meer gebruiken, dat we dan terugvallen op onpersoonlijke begrippen zoals liefde, mysterie etc. en dat we dan onwillekeurig gaan denken dat er geen Persoon bij ons is, maar slechts onpersoonlijke, mysterieuze verschijnselen. Door onze zichtbare werkelijkheid en door de natuurwetenschappen lijkt het toch al zo erg alsof de mens de hoogste intelligentie is die er bestaat. Woorden als Hemelse Vader, Heilige Geest e.d. kunnen daartegen een tegenwicht vormen. Ja, als kind heb ik geleerd dat God een Persoon is en vanaf mijn tienertijd heb ik ervaren dat Hij of Zij me helpt, terechtwijst, omarmt. Dat is me zo dierbaar, laten we in al onze onwetenheid niet denken dat de mens de hoogste intelligentie is die er bestaat. Als het woord God dan moet sneuvelen, laten we het woord Iemand gebruiken, niet het woord Iets.

  3. Jaap

    “Wij” hebben van God een begrijpbaar begrip gemaakt, maar het niveauverschil tussen Hem en ons is zooo groot.
    Ik moet bij dit soort overdenkingen denken aan de “Platlanders”, tweedimensionale wezens die alleen het horizontale vlak kennen; één millimeter boven of onder hen kunnen ze al niet waarnemen, ze hebben zelfs geen idee dat er een derde dimensie bestaat. Als je als driedimensionaal object begrijpt hoe beperkt de fysieke wereld en de denkwereld van de Platlanders is ten opzichte van ons, dan heb je een begin van begrip hoe beperkt ons denkvermogen is ten opzichte van Hem, een veeldimensionaal Wezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

God

God als het grote mysterie

door Wouter van der Toorn Leestijd: 3 min
3