Clicky

Wanneer gaat het licht weer branden?

20 januari 2017

Deze dag van de inauguratie van Donald J. Trump als president van een van de belangrijkste landen van onze wereld, brengt voor mij verwarring. Verwarring op vele fronten. Niet het minste vanwege de protserige en zelfingenomen houding van meneer de president, maar ook vanwege de hele sfeer van het bejubelen van meneer die als Twitterkanon in staat was veel onrust te veroorzaken. Grote delen van evangelicaal USA is in jubelstemming.

Aardig wat Amerikaanse vrienden op Facebook heb ik maar ontvolgd. Je weet wel: wel vrienden blijven, maar geen updates zien. Er worden uitspraken gedaan als dat God nu eindelijk tot zijn doel kan komen, dat het een opmaat is naar het einde van de tijd. Welvaartspredikers en fundamentalisten zijn blij met de nieuwe aanwinst voor het Witte Huis. En tijdens de preek voorafgaand aan de inauguratie werd de nieuwe president nog verzekerd dat God zeker niet tegen het bouwen van muren is (lees in Washington Post). Zucht…

Ik ben geen Amerikaan en ik kan te weinig in de hoofden van mijn vrienden kruipen, maar ik begrijp het niet. Zeker als je ziet dat het hand in hand lijkt te gaan met groeiend racisme en white supremacy. Het staat zo haaks op de goede wereld die Jezus liet zien, waarin zorg is voor het zwakke, de zieke wordt verzorgd, de crimineel een nieuwe kans krijgt en waar mensen in verwarring worden opgevangen.

Wat moet ik?

Ik heb het gevoel dat het donkerder wordt. Ik maak me zorgen over het simplisme, dat zeker niet alleen in de Amerikaanse politiek, maar zeker ook hier in de Europese en Nederlandse politiek terug te vinden is en groeit. Problemen in deze grote wereld kan je niet aanpakken met one-liners. Problemen in deze grote wereld kan je echter wel vrij eenvoudig creëeren door one-liners. Onze eigen Wilders is daar ook een voorbeeld van, maar zeker niet de enige. Door een simplistische voorstelling van de wereld schep je een valse voorstelling. Door oplossingen in een paar one-liners aan te dragen, schep je ook valse verwachtingen.

Paus Fransiscus wenst meneer de president veel wijsheid toe. En wenst dat Amerika, ook onder zijn leiderschap, zich zal blijven inzetten voor de armen, de mensen die erbuiten liggen en de mensen die hulp nodig hebben, zoals Lazarus, die voor onze deur staat. Ik hoop en bid het ook. Maar ik hou mijn hart vast.

Het voelt of het licht verder wordt uitgedaan en het donkerder wordt. Een gevoel dat ik deze week ook had en probeerde het te vatten in wat woorden. Het is niet af en misschien is het te dramatisch. Maar toch wil ik het met je delen.

Ontsteek een licht als het donker is

Als de lichten ’s avonds worden uitgedaan, dan gaan we slapen in de verwachting dat het morgen weer licht zal zijn. De dagen komen en de dagen gaan met het komen en het gaan van het licht.

Maar wat als de lichten langzaam worden gedoofd en hun kracht verliezen? Als er nog slechts een flauw schijnsel overblijft terwijl het dag zou moeten zijn. Wordt het licht gestopt door dikke en donkere wolken? Lijkt het of de zon aan het uitdoven is? Zitten we gevangen in een dikke wolk van smog waardoor het leven lijkt te worden gesmoord? Wat als het koud is geworden omdat het zonlicht is gestopt? Wat als er geen hoop meer is dat het licht weer zal gaan schijnen. Als de koud nog kouder wordt, de duister nog duisterder, de nacht nog nachter, de stilte nog stiller, de angst nog angstiger, de dood nog doodser.

Als het donker is geworden, ontsteek dan een licht. Ontsteek een vlam. Ontsteek een vuur. Ontsteek een vuur dat groot is, en zorg dat het blijft branden. Want dan is er een plek om je te verwarmen in de koude van de nacht, dan is er een plek om elkaar te zien en eindelijk in de ogen te kijken, dan is er een plek voor mensen die zoeken naar het licht.

Ontsteek een licht als het donker is, want juist dan heeft het licht echt zin. Juist dan.

“Faithless is he that says farewell when the road darkens.”
― J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring

Andere interessante blog post

  • We zitten opgesloten in onze eigen waarheid09-11-2016 We zitten opgesloten in onze eigen waarheid Wolfgang Blau, hoofdredacteur van Zeit.de, signaleert dat op de dag van verkiezing van Donald Trump als nieuwe president van Amerika, hij vooral […]
  • Brief aan mijn toekomstige ik26-01-2016 Brief aan mijn toekomstige ik Dit is een brief aan mijn toekomstige ik, mijn ik van 60 jaar oud, mijn ik uit 2035. Waarom? Met een paginagrote advertentie roept Amnesty […]
Wouter van der Toorn
Media Innovator / Art Director bij Jesus.net en Internet pastor. Mijn tijd vul ik graag met nieuwe media, geloof, kerk, de Bijbel, muziek, films. Over al deze zaken publiceer ik hier op mijn blog.
0 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wanneer gaat het licht weer branden?

door Wouter van der Toorn Leestijd: 3 min
0