Vraag om de kerk te verlaten

3 min leestijd

Ik las zojuist een interessant artikel “asking people to leave church” van Donald Miller. Hij vertelt het verhaal van een kerk die ontstaat vanuit een andere kerk. Niet een gezonde splitsing vanwege strategie of groter bereik, maar vanwege een conflict over visie en leiderschap. Een herkenbare situatie in veel kerken. Bij de eerste meeting van de nieuwe kerk kwamen wel 150 mensen. De vraag van de voorganger tijdens deze eerste bijeenkomst was om na te denken over de reden waarom je hier was. Was dat met onvrede, wraakgevoelens, opstand richting de oude kerk? Dan werd je vriendelijk verzocht om vooral niet meer te komen. Hij wilde namelijk niet een protestkerk oprichten, een kerk die vooral zou bestaan uit mensen die ergens tegen waren. Hij wilde een kerk opbouwen die bestaat uit mensen die ergens voor waren. De week erna waren er slechts 50 mensen die kwamen. Nu, jaren later, is dit een gezonde kerk.

Zorg ervoor dat niemand zich de genade van God laat ontgaan, dat er geen giftige kiem opschiet die onrust veroorzaakt en met zijn bitterheid velen besmet… Hebreeën 12 vers 15

Vaak heb ik me afgevraagd hoe het komt dat mensen zo slecht een kerk kunnen verlaten. Waarom zo lang wachten, conflicten uitspelen tot het bittere eind, ontmoedigd weggaan vol bitterheid en boosheid. In een kerk waar ik kwam zat het team van leiders / oudsten na 15 (!) jaar nog steeds vast aan hun historie van de splitsing waar de kerk uit was ontstaan. Het lijkt me een uitdaging om te leren om in vrede weg te gaan als je huidige plek niet meer de jouwe is. Prima, dat kan gebeuren. Ga in vrede en wees een zegen voor anderen op de plek waar je komt. Kruip niet in je bitterheid en teleurstelling weg.

Voor leiders

Ben je een leider in een kerk? Wees kritisch op bitterheid. Help mensen om op de plek te zijn waar ze in vrede zijn. Dat betekent dat het misschien de tijd voor hen is om een andere plek op te zoeken als hun geestelijke thuis. Zegen ze, help ze hierbij. Hou ze niet te lang vast. Hun vertrek is geen afkeuring voor jou en je kerk, maar een stap (als het goed gaat) naar een plek waarop God op een nieuwe manier weer in hun leven kan bouwen.

En als mensen bij jou in de kerk willen komen? Vraag eerlijk naar hun hart. Veel overstappers gaan weg uit onvrede over een aantal zaken, maar hebben een groot aantal sterke voorkeuren die binnen twee jaar ook weer op tafel zullen komen en strijd kunnen opleveren. Het hart van protest en onvrede moet worden aangesproken. Een goede suggestie is om met collega voorgangers / predikanten uit andere kerken eerlijk te overleggen over de mensen waar zorgen om zijn. Zodat deze zwervende mensen niet het grootste deel van hun leven zullen slijten als protest christenen.

4 reacties

  1. A. Bosch op 27-04-2010 om 11:02

    Amen bro! Bless en fijne vakantie samen.



  2. Wouter op 26-04-2010 om 12:20

    @angela @jan dank voor de uitgebreide reactie, aanvulling en nuancering. Het gezin van God (de kerk, de gemeente) is een spannende zaak ;)



  3. A. Bosch op 26-04-2010 om 11:58

    Bitterheid in een gemeente is niet altijd gerelateerd aan (bewust) opstandig gedrag of grenzeloze individualisering, maar er is vaak in de kern verdriet…het niet gehoord worden of respect ontvangen, zeg maar onmacht. Vertrouwen wordt wantrouwen. Grote woorden blijken loze woorden. En dan? Zaken moeten benoemd kunnen en mogen worden. Uitgesproken. Samenwerken in de verschillen is een nobel doel. Wanneer dat niet mogelijk is, dan is het beter elkander los te laten.
    De keerzijde is tgt elkander zien, en niet het plaatje van…`hoe moeten wij als wedergeborene onszelf (steeds) weer aanpassen om gezien en gehoord te worden in een bepaalde gemeente, om zo goed en heilig genoeg bevonden te worden. Dat is dan een andere kant van het verhaal.
    Wijzende vingertjes en wettische klemtonen die vasthouden aan oude patronen doen ook mensen vluchten, terwijl anderen er bij zweren. Soms is het complexer. Waar dan wel naar toe? Windowshoppen dan maar? Een gezonde balans doet een gemeente stralen.
    Dwarsliggen in een gemeente uit eigenbelang of jaloezie is een bitterheid die zeker geen aanzien mag krijgen. Wijsheid van God is alles waard.
    Is eenheid dan een utopie? Soms lijkt het wel zo te zijn als je om je heen kijkt. Het kan toch alleen door Jezus, dat is mijn overtuiging, wanneer alle gezichten één richting op kijken…en het respect voor elkaar waarachtig is in het evangelie van genade, los van het `ik vind dat…`.
    Er moet opbouw zijn, geen algehele afbraak. Gaat het dan nog om Jezus kan je je afvragen.
    Zijn genade is zoveel groter dan ons begrip voor elkander. Gelukkig maar. Laten we bidden voor meer begrip voor elkaar, openheid en wijsheid in de Geest. Daadkracht ook. Eenheid. Laten wij dankbaar zijn.

    In een gezonde kerk zijn er mensen met verschillen, die zichzelf toetsen zonder gif te sproeien uit nijd, waar opbouwende kritiek mogelijk moet kunnen zijn, maar waar christenen juist één willen zijn in Hem, met alle verschillen, en daan deze eenheid willen blijven werken. Terug naar de simpliciteit is misschien wel noodzaak.

    Zegen toegewenst.



  4. Jan den Ouden op 19-04-2010 om 09:11

    Ik weet niet of de beste man, de oprichter van de nieuwe kerk, alleen vroeg naar negatieve motieven. Als hij zou hebben gevraagd wie hier vandaag was omdat hij/zij op zoek is naar een kerk die aan zijn/haar behoeften tegemoet komt en ook deze mensen zou hebben gevraagd om niet meer te komen, er slechts een handjevol over zou blijven. Kerkshoppen hoeft niet perse te gebeuren vanuit een negatieve ervaring of desillusie maar vindt, mijn inziens ook plaats omdat “men” op zoek is naar een optimale geestelijke behoeftebevrediging, hetgeen een uitwas is van de grenzeloze individualisering in het westen. De luxe om te kiezen voor een kerk die “bij mij past”, waarbij die gevonden kerk dan een uitdrukking wordt van mijn individualiteit, is “westernisatie” pur sang. Vandaag een blog geschreven met een dergelijke strekking: Hagar wordt teruggestuurd naar de kerk die haar dwong om te vluchten.