Geheimen van voorgangers

Vijf geheimen van voorgangers

3 min leestijd

Geheimen van voorgangers

Mensen in leidersposities zijn vaak eenzaam. Ik kom ze tegen in alle takken van sport. De gevierde wetenschapper is eenzaam, de succesvolle manager is thuis een mislukking. Ook voorgangers en predikanten. Altijd zichtbaar, altijd publiek, levend in een glazen huis. Daarbij zijn ze ook gewend aan beroepsmatige geheimhouding. Wellicht een reden waarom veel voorgangers hun geheimen privé houden?

Vijf geheimen die voorgangers niet willen vertellen

Thom S. Rainer (columnist) deelt vijf geheimen van voorgangers op basis van zijn jarenlange counseling van veel voorgangers en predikanten:

1. “Mijn huwelijk loopt niet”

Je bent als voorganger altijd beschikbaar. Voor iedereen. En het lijkt of iedereen te pas en te onpas aandacht mag opvragen. De kerk neemt veel ruimte in in de tijd die je juist als stel zo hard nodig hebt. In je afspraken, in je emotionele tijd.

2. “Ik ben bang dat mijn kinderen opgroeien met een hekel aan de kerk”

Kinderen nemen ongemerkt zoveel mee van alles wat er gebeurt. Probeer lastige issues buiten het bereik van je kinderen te houden. Want het is niet altijd vreugde en zonneschijn in de kerk. Kinderen merken het als de ouders gebukt gaan onder de lasten van een kerk.

3. “Ik laat een aantal kritische mensen mij controleren”

Het negatieve klinkt zoveel harder als aanmoediging. En vanwege de lieve vrede is vaak de neiging om de kritische mensen maar tegemoet te komen. Maar het resultaat is dat een aantal voorgangers het gevoel heeft dat hun hele agenda wordt beheerst door kritische mensen.

4. “Ik ben soms boos op mensen die trouw zijn maar me niet beschermen als er kritiek komt”

Een voorganger zegt: “Het maakt me niet zo uit dat er kritiek is. Maar de zogenoemde trouwe leden zijn er niet om te beschermen als er weer een aanval is van kritiek. Je gaat naar een vergadering waar een van hen zegt dat ze helemaal voor je gaan. Maar vijftien minuten later krijg ik openlijk kritiek te horen van drie leden die nauwelijks in de kerk komen. Wat zei mijn trouwe lid? Helemaal niets. En dat doet pas echt pijn.”

5. “Ik heb regelmatig gedacht om ermee te stoppen”

Deze voorgangers ervaren echt een roeping van God. En ze houden van hun gemeente. En veel van hen dragen de kritiek, ook als deze heel persoonlijk is. Maar als de trouwe leden hen niet echt ondersteunen, als het gaat doorwerken in het gezin, dan is de gedachte om te stoppen bij veel voorgangers aanwezig. “Het enige wat met tegenhoudt is de roeping van God. Dat houdt me gaande.”

Reageer eens

Ik weet dat het een kwetsbaar thema is. Toch wil ik aan mijn collega voorgangers en predikanten eens vragen om te reageren. Herken je de gedachten? Hoe ga je hiermee om? Heb je het wellicht al meegemaakt en hoe ben je er verder mee omgegaan? Je reactie wordt enorm gewaardeerd.

Naar aanleiding van “Five Secrets Pastors Refuse to Tell

2 reacties

  1. Simon van Groningen op 18-06-2012 om 13:58

    Of dit echt dé vijf geheimen zijn? Ik zal er straks nog één noemen, van mijzelf, maar eerst mijn commentaar op deze vijf:
    1. Mijn huwelijk loopt wél. Met vallen en opstaan. Eist de gemeente teveel aandacht? Ik heb meestal het gevoel van niet. Zoveel tijd besteed ik heus niet aan de gemeente. Mijn vrouw vindt van wél. En daar verschillen we echt in. Ik heb voortdurend het gevoel te kort te schieten in de gemeente én te kort te schieten naar mijn vrouw. Mijn huwelijk loopt wél, maar ik heb dan ook een meer dan uitstekende vrouw!
    2.Ik ben veel bang geweest dat mijn kinderen alle ellende in de kerk zouden zien en dat hen dat van de kerk zou weghouden. Dat is niet gebeurd! Ze zijn inmiddels allemaal het huis uit en leven sterk mee met kerk en geloof. Het had makkelijk gekund. De kerk is zo’n vredig oord niet, zeker niet voor kinderen van voorgangers. Als er een meedeed met karaoke op Koninginnedag kreeg hij te horen dat dat niet paste bij de zoon van…ze hebben zich afgezet, we hebben ze vrijheid gegeven, te weinig voor ze gebeden, veel gepraat, veel goedgevonden, de strijd gestreden en zelf meestal ook het geloof behouden. Goddank.
    3.Aan kritische mensen geen gebrek. En ze mogen me controleren en dat wordt ook wel gedaan. Maar als ze aan mijn integriteit raken word ik woest! Niet omdat ik altijd alles goed doe. Wel omdat ik het met diepgaande eerlijke bedoelingen doe. Bidden? Te weinig. Eerlijk? Bijna altijd!
    4.Trouwe mensen schuilen bij mij., Ik soms ook bij hen, maar dat valt niet mee. Niet voor lang. Moeten ze mij verdedigen? Soms vraag ik erom en dan gebeurt het soms ook. Maar in het algemeen herken ik dit punt wel.
    5. Het enige wat me tegenhoudt is de roeping van God. Dat is (dikwijls) zo. Dat is de reden om het te doen. Eerlijk gezegd word ik ook weleens tegengehouden omdat het simpelweg mijn bron van inkomsten is. Ik kan er niet uit, al zou ik dat misschien soms willen. Wil ik er écht uit? Nee. Toch niet, maar toch he…

    Het laatste geheim:
    Wat zijn we soms eenzaam. Onze vrouw willen we beschermen. Tegen de gemeente kan je niet tekeergaan. God zwijgt soms zo. Bij mij hielp de verdoving met een glas wijn (of meer). Ik durf daar nu over te praten. Het is al vijf jaar geleden. Maar toen ik de verdoving gebruikte…zweeg ik. En ik vermoed dat er nog heel wat zwijgers zijn met deze of andere verdovingen.



    • Wouter van der Toorn op 18-06-2012 om 14:26

      Dank je Simon voor deze persoonlijke reactie. Eerlijk. En dat is mooi en kwetsbaar. En de herkenbaarheid van punt 4 is er voor mijzelf misschien wel het grootste.