wandeling door de ochtendmist

Kan je een onbekende God liefhebben?

5 min leestijd

Misschien is God wel veel meer verborgen dan ik mezelf had aangepraat. Hij was zo lekker duidelijk, regelmatig systematisch, voorspelbaar en benaderbaar. Nu is hij minder duidelijk dan in mijn evangelische en reformatorische geloofsperiode. Misschien is God dan, voor mij persoonlijk in ieder geval, veel meer in mysteriën gehuld. Maar dat wil nog niet zeggen dat de passie is gedempt, dat de liefde is uitgedoofd. Dat wil niet zeggen dat de geest is uitgedoofd en de hoop verdwenen.

Regels, kennis en wetmatigheden

Het vreemde is dat het misschien juist andersom is. Hoe kan de liefde groeien in een systeem die slechts bestaat uit regels, kennis en wetmatigheden? Hoe kan de passie je gaande houden als alles wat voor je ligt toch al bekend en voorspelbaar is? Hoe kan je verrast worden als het enige in je geloof betekent dat je van van alles kan zeggen of iets klopt of niet?

Hoe kan je in een God geloven als hij kan worden teruggebracht tot een tabel met voorspelbare wetmatigheden, tot een emotieloos aanvaarde mening, tot koude lijsten met bijbelteksten, tot kille vensters op de hemel?

Ongemak door het onbekende

Door de eeuwen heen zijn beelden van God bedacht, gemaakt, aanbeden en weer gesloopt. De plek waar de ene tot tranen toe geroerd werd was voor de ander de plek van ultieme ketterij. De plek waar de ene walging ervoer daar zag de ander schoonheid. Daar waar uiteindelijk angst won, daar stierf de liefde. Hartstochtelijk hebben gelovigen andere dierbare schepsels van God vermoord, denkende de Allerhoogste een dienst te doen. Gepassioneerd hebben gelovigen het oordeel van God uitgestort over prachtige zielen, angst ingeboezemd voor eeuwige wraak en voor de straffende Almacht. Want op die manier is God helder, duidelijk, een schema, een systeem en lekker voorspelbaar.

Opluchting vanwege het onbekende

Is het niet eigenlijk een opluchting dat we de God die de wereld heeft gemaakt maar weinig kunnen omschrijven? Hij heeft geen mensen nodig, geen huis om in te wonen, geen mensen die hem wakker maken, geen liedjes om zich gelukkig te voelen, geen gebeden om in beweging te komen, geen theologie om er te zijn, geen ketters om mee te kunnen argumenteren. God is. En dat helemaal onafhankelijk.

Misschien was het wel precies de bedoeling, dat we zoekende zijn. Zoekend en onduidelijk, maar zeker ook gepassioneerd en hoopvol. Geen uitgestippelde routes, geen vaststaande uitkomsten.

Wirwar

Ergens lijkt God op hoe wij zijn, en lijken wij ook op hem. Maar op hetzelfde moment is hij totaal anders, moet hij wel totaal anders zijn. Daar, in de wirwar van onmogelijkheden om het de juiste woorden te kunnen geven, daar is God verborgen. Ver weg, dicht bij. Te ver weg om naar toe te kunnen reizen, te dichtbij om te kunnen zien. In ons, om ons heen. Overal en precies hier. Niet te grijpen, niet te omschrijven, subjectief.

Liefde voor een onbekende God

Ik heb natuurlijk allerlei ideeën over God. Zoals jij die ook hebt. De angst is me wel om het hart geslagen toen het kaartenhuis van de ‘tabellen-God’ in elkaar stortte. Zou ik God ooit nog tegenkomen, zou ik nog ooit kunnen geloven? En als dat al zou kunnen, zou ik dan God nog steeds kunnen liefhebben, me kunnen laten omarmen door deze God? Er was de angst dat de passie voorgoed zou worden uitgeblust samen met de conclusie dat God niet lijkt op de God van mijn jeugd.

Open uitnodiging

De werkelijkheid is gelukkig anders. De passie is niet weggevloeid met de veelheid van vragen. De vraag naar de echtheid van de systemen van de kerk en geloof heeft veel laten omvallen. Met alle verwachte afwijzingen van sommige christenen erbij. Wat me aanjaagt is misschien het weinig theologische dat Paulus tegen de denkers van zijn tijd vertelt: God is er, hij zit overal achter, maar je kan hem alleen maar vinden als je op zoek gaat. Wij zijn door hem gemaakt, hij lijkt ook nog eens op ons, maar ook weer niet (Handelingen 17:24–29).

Mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt door de open uitnodiging om God weer te zoeken, het onbekende te omarmen. Kan je God omarmen in het onbeschrijfelijke? Geen idee, want ik weet ook niet wie ik zal zien als ik eindelijk mijn ogen kan openen om te zien wie ik zo eeuwig lief heb.

Om het maar gemakkelijk te maken is God ook gewoon dichtbij, zo dichtbij dat ik hem op de tast moet kunnen vinden. Om me heen. En dan dichtbij genoeg om hem te kunnen omarmen. Wellicht gewoon in de ontmoeting met de ander. God in het geduld van vrienden om me heen. God in het breekbare van het leven, God in de arme en ziekte. God in de pijn en het ongemak. God in het vluchtige, niet vast te grijpen en vast te houden. God in de kramp in de ziel, in het eindeloos diepe verlangen om geliefd te zijn.

God, nog steeds heb ik lief.

Waardeer je dit artikel?
Overweeg een kleine donatie. Voor een volgend kopje koffie tijdens het schrijven bijvoorbeeld. Of als aanmoediging. Dank alvast!

Bedrag € -

8 Reacties
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Annieke
Annieke
2 jaren geleden

Hoi Wouter, Je verwoordt wat ik al heel lang voel en wat ik in een waterval aan gedachten, en de zoektocht naar woorden niet verteld krijg. Ik voel me niet thuis in een kerk. Ik ga er dan ook niet meer naar toe. Toch voel ik verlangen naar een diepe connectie met het lichaam van Christus.. Die vind ik in Christus in mij te zoeken, èn in connectie met en bij anderen. Ik zou zo… Lees verder »

Rob
Rob
4 jaren geleden

Hier wil ik graag mijn gedicht aan verbinden… :)
https://ontginner.wordpress.com/2016/05/09/waar-je-luistert/

Conny
Conny
4 jaren geleden

Waarom zou je God zoeken in de ander? Wat als de ander God zoekt in jou? Waar eindigt je zoektocht dan? De tekst uit Handelingen richt Paulus tot mensen in Athene die hun heil bij tig goden zochten maar niet bij de God van Abraham, Isaak en Jacob. Ze zagen niet in Jezus de zoon van God is. Jij hebt dat allemaal (allang) geaccepteerd. Je gelooft dat God ook jou in Zijn hand draagt, kortom… Lees verder »

Menno
Menno
Antwoord aan  Conny
4 jaren geleden

Dank aan Wouter dus – je schrijft soms zo scherp dat het schuurt. En dat is goed – er mag nog wat eelt van mijn ziel af. Blijf schuren – een zalfje is af en toe ook fijn.

Dank aan Conny voor je bijdrage hierboven en de verwijzing naar het boek van Ortiz. Dat heb ik in vliegende vaart aangeschaft – daar wil ik meer van weten.

En ik ben benieuwd naar meer boektitels…

AFB65
AFB65
4 jaren geleden

Maar … als we kijken naar hoe het eindoordeel zal zijn, komt Jezus toch met wat anders. Hij heeft het alleen nog maar over naasten. Er staat niet, je moet geloven in God, want anders …. En ik denk dat daar dus de clou zit. Veel gelovigen zien God altijd nog op de eerste plaats, maar wie is God? Je geeft al aan een onbekende God? Zelf denk ik dat God al het goede is,… Lees verder »

petra
petra
4 jaren geleden

Hoe ga je om met een gemeente waarin het moet lijken alsof je alles zeker weet? zo vermoeiend!!!