man opgesloten in glazen pot

De gevolgen van mijn zoektocht

6 min leestijd

Deze zomer heb ik het besluit genomen voor een quest, een zoektocht. Het was er opeens, dat moment, dat ik besloot om mijn overtuigingen aan een stevig bodemonderzoek te onderwerpen. Het sluimerde al langer, maar meer op de achtergrond. Al jaren ben ik een blogger, dus dat ik deze quest, deze zoektocht niet in de stilte zou gaan doen, dat kon ik je voorspellen. Alles innerlijk en in stilte proberen uit te zoeken, dat werkt voor mij niet helemaal. Maar, misschien heb je dat niet door, ik ben zelf wel kritisch in wat ik deel en wat niet. Je krijgt nog niet het diepste van m’n ziel te zien.

man opgesloten in glazen pot

Consequenties

Van de dingen die ik deel, daar wil ik ook de consequenties dragen. En dit zijn een paar van die consequenties:

Volle agenda

Een agenda vol afspraken met mensen die heel graag eens persoonlijk willen doorpraten. Misschien moeten we maar eens een avondje ergens organiseren zodat we, bij een biertje, wijntje of een mooie whisky, gewoon maar eens beginnen met praten. Met niet een al te hoog doel hoor. Als er gelijk weer antwoorden moeten komen, dan gaan we allemaal weer teleurgesteld naar huis.

Volle mailbox

Veel berichten van herkenning in de mailbox.

Heel herkenbaar, je twijfelblog!

… er zijn heel wat voorgangers die net als jij en ik twijfelen maar nu doodsbang zijn. Toegeven dat je twijfelt is als kijken in een ravijn…en voor sommigen ….bang zijn voor hun baan.

“… ik dacht telkens bij het lezen van jouw blogs: zal ik hem vertellen dat ik die vragen iedere dag stel… en dat ik me er gewoon bij neer heb gelegd dat ik een zoeker ben? Dus hierbij.

Ze komen inderdaad verrassend veel van mensen die actief zijn in de kerk of een christelijke organisatie. Het verbaast me enerzijds. Maar ik realiseer tegelijkertijd dat ook ik niet echt ben voorbereid op deze quest. In mijn kerkelijke jaren is me niet geleerd om dit grondige bodemonderzoek te doen. Er is me niet gezegd dat er een moment zou gaan komen dat ik het geloof van mijn jongere jaren zal achterlaten omdat ik een nieuwe levensfase in ga.

Meningen

Meningen van mensen over mijzelf. Ja, dat roep ik natuurlijk over mezelf af. Maar het is steeds een vreemde gewaarwording dat je besproken wordt. Mensen vinden dat ik het niet kan maken bijvoorbeeld. Ik zou anderen aan het twijfelen brengen. Ik zou moeten stoppen met mijn werk.

Onbegrip

Totaal onbegrip over de vragen die ik stel. Ik krijg reacties als “hou het gewoon bij het Woord van God, dat moet genoeg zijn.” Dat zijn ook mensen die geen vriend meer willen zijn. Dat is jammer. Want ik ben zelf op pad gegaan. Maar dat hoeft niet ieders zoektocht te zijn. Als je een mooie balans hebt in je geestelijke en spirituele leven, prima. Als het moment gaat komen dat je met je bestaande antwoorden niet meer verder kunt komen, weet dan dat je niet de eerste ben die hier doorheen is gegaan.

Van de sprekerslijst

Kerken die je van de sprekerslijst halen. Dat gebeurde trouwens al vrij snel: “we hebben liever iemand die sterk in zijn geloof staat.” Weet je, het is toch tof dat er wel mensen zijn die sterk in hun geloof zijn en wel antwoorden hebben. Daar reken ik mijzelf niet (meer) onder. Tegelijk zijn er ook juist kerken die me uitnodigen. Omdat de vragen ook gesteld mogen worden. Ik begrijp natuurlijk dat dat altijd een risico is.

Verdriet

Maar vooral kom ik veel verdriet tegen. Deels komt het door de kerk (Post-traumatisch-kerk-syndroom bijvoorbeeld). Maar ook gewoon deels door God. En dat het niet werkt. Een stukje uit een van de berichten:

Weet je waarom het pijn doet Wouter? Ik dacht dat ik een relatie had met God. Ik dacht dat Hij er voor me was. Ik dacht dat Hij….of hij…aan mijn kant stond. Maar hij… of het beeld dat ik van hem had… heeft mij in de steek gelaten. Ik voel me bedrogen en in de steek gelaten. Mijn huwelijk met God voelt gebroken en ernstig beschadigd. En ik kan het niet repareren. Ik ben niet bij machte hem te horen of te bereiken met mijn gebroken hart.

Ik krijg berichten van verdriet van mensen die zoveel kostbaars zijn kwijtgeraakt (ja, geloof was heel kostbaar, maar wat nu als geloof niet blijkt te werken, hoe moet je dan verder? Anders dan het maar loslaten?)

Nestbeschermers

Mensen die proberen om me weer te fixen door te verklaren waar het bij mij mis is gegaan. Ze zijn op een missie, maar die missie is vooral niet om het gesprek open in te gaan. Open in de zin dat de uitkomst niet tevoren vast staat. Dit zijn reacties die ik graag negeer, omdat ik werkelijk niet weet wat ik ermee moet.

Hoe het verder gaat?

Dat ga ik wel zien. Maar terug naar de kathedraal van zeker-weten wil ik niet meer. Misschien bevind ik me liever in een kapel van verwondering. Of een kathedraal van onbeantwoorde vragen. Voor nu vind ik dat prima…

Moet ik meer terughoudend zijn in mijn blogs, zoals nogal eens bij me wordt aangedrongen? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Want ik hou niet van net doen of er allemaal niets aan de hand is. Maar daardoor kan ik het ook niet altijd voorkomen dat mensen een beetje in de war raken. Sorry daarvoor. Trek geen overhaaste conclusies. Dat probeer ik ook niet te doen. Als je m’n blogs lees, lees goed wat ik nu zeg, en wat ik niet zeg. Voel je vrij om te reageren, of om het ter kennisgeving aan te nemen.

Ik waardeer het dat ik met hele andere mensen nu in gesprek ben geraakt. We zijn van uit evangelisatie organisaties erg gewend aan de ‘emotionele communicatie van het evangelie’. En dat is mooi. Maar er is zoveel meer. Ook dat is mijn ontdekkingstocht. Er zijn dingen waar we gewoon geen antwoorden op zullen vinden, we mogen leren leven met het mysterie van God.

7 reacties

  1. Gea op 11-10-2015 om 16:58

    Fijn om dit te lezen, want ik kan zelf met weinig mensen over dit soort issues praten.
    Doet me goed.
    Voor mij is het herkenbaar.

  2. andrewvaningen op 10-10-2015 om 18:00

    Ik ben blij met je meta-communicatie. Ik ben blij dat je blogt over je quest!

  3. Jan Martin de Jager op 10-10-2015 om 11:46

    Dappere man. Ik lees je artikelen met interesse. Misschien komt een deel van de verwarring van ons door het onnoemelijk grote van het begrip dat wij God noemen en dat in het verleden teveel als een persoon (met nogal menselijke eigenschappen) is opgevat. God is zo groot dat onze hersenen zich op gewoon denkniveau (bijvoorbeeld in taal) zich hier geen voorstelling van kunnen maken. Bestaat hij/zij/het dan wel? Ja, hoe zou je het Grote Geheel kunnen ontkennen? Je ziet of voelt er toch op zijn minst een paar eigenschappen van?
    Tevens maken we, volgens mij, de denkfout dat we ons individuele bestaan zo absoluut zien dat we er eeuwigheidswaarde in willen geloven. We maken allemaal deel uit van die grote Bron, en ons lichaam is een tijdelijk verschijnsel. Het ontstond en zal weer verdwijnen…
    Even ter toelichting: vanuit een traditioneel christelijke achtergrond ben ik al jaren geleden “opgeschoven” naar een meer mystieke zienswijze, met andere woorden ik lees de bijbel “anders”. Tevens brachten ook de geschriften van Spinoza mij veel troost. Van harte aanbevolen! Groet van Jan

    • Hans A. op 11-10-2015 om 14:17

      Ja, onze voorstelling van God is beperkt en we denken te menselijk over hem. Volgens mij is God méér dan een mens. Een soort super-persoon. De moeite die ik heb met de New Age-achtige God als grote Bron, is dat hij hiermee wordt gereduceerd tot een onpersoonlijke energie, of het onpersoonlijke Grote Geheel. Niet meer “hij” maar “het”. Een natuurverschijnsel. God is liefde en liefde is een energie, zegt men dan. De enige die liefhebben, zijn mensen en daarin staan we dus alleen, aan onszelf overgelaten. Niet dus. Ik denk dat dit veel mensen aanspreekt, omdat we op school met de paplepel ingegoten krijgen dat de werkelijkheid bestaat uit deeltjes, energie en natuurwetten. Een religie die in het verlengde ligt van dat wereldbeeld vinden moderne mensen aannemelijker. Andersom ligt het Bijbelse wereldbeeld in het verlengde van het antieke Joods-Griekse wereldbeeld. De Bijbel is geschreven met die bril en moeten we dus ook lezen met die bril, in de wetenschap dat ook die oude bril de werkelijkheid vertekent. Een Griek die opgegroeid is met mythen over halfgoden, zal makkelijk kunnen geloven dat Jezus een zoon is van God en Maria. Zelf vind ik dat lastig. Kortom, we zitten opgescheept met onze eigen opvoeding, vooroordelen en beperkte bevattingsvermogen, waardoor we heel bescheiden moeten zijn in ons denken over God. Wel zie ik in mijn eigen leven en in dat van anderen bevestiging (door mystieke ervaring) dat God vooral een liefhebbende persoon is. Maar dan wel van een veel grotere en andere orde dan een mens. Ik ken iemand die vanuit New Age is “opgeschoven” richting traditioneel christelijk denken. Ze vertelde me hoeveel vreugde, liefde en rust haar dat heeft opgeleverd. Vreugde, liefde en rust die ik ook herken, door mijn band met God, door het geloof in Jezus Christus.



  4. J op 09-10-2015 om 21:07

    Geweldig, en dan heb je dus ook nog mensen die zichzelf nog christen noemen en vinden dat je eigenlijk nog niet ver genoeg gaat…
    (Maar goed misschien komt dat nog, laat ik maar geduld hebben)

  5. Ronald Gouw op 09-10-2015 om 20:37

    Er zit hier geen like knop dus dan maar zo :

  6. Rianne op 09-10-2015 om 19:06

    Ik vind het boeiend om te volgen. Ik herken me NU niet in je zoektocht, maar ik ben ook nog een stuk jonger dan jij ;). Wie weet herken ik het over een paar jaar wel… heb je dit nog teruggeluisterd? https://www.grootnieuwsradio.nl/k/n663/news/view/80377/42103/wat-is-er-veranderd-een-jaar-na-7keer7.html

Laat een reactie achter