Clicky

Liever geen antwoorden

12 juli 2016

“Het grootste probleem is dat we niet luisteren om te begrijpen. We luisteren om te kunnen reageren.”

Over deze quote heb ik deze week best vaak moeten nadenken nadat mijn recente blog over genezingstheater en bedriegers veel losmaakte. Het blijft een zoektocht om online een zinnig gesprek te voeren over thema’s die ertoe doen en je raken. Maar nu even geen blog over zware thema’s, maar een over vragen en de waarde ervan. Want ik kwam deze week een aantal bijzonder interessante zaken tegen. Over de kracht en waarde van vragen. En de verwoestende bijwerking van antwoorden.

Vragen

Heftige vragen

Prinses Laurentien heeft net het boek “Nog lang en gelukkig” uitgebracht en in het NRC stond een vrij uitgebreid interview met haar. Ze vertelt over de denkkracht van kinderen die zelfs door bedrijven en instellingen zou moeten worden gebruikt.

“Pas als je tien keer de waaromvraag stelt, kom je tot de essentie van een probleem. Kinderen durven „de zuivere waaromvraag te stellen én ze hebben creativiteit om andere oplossingen te bedenken. … Intuïtief scherpen kinderen een vraagstuk aan. Meer dan volwassenen denken ze multidimensionaal en conceptueel. Kinderen zeggen vaak dat volwassenen steeds dezelfde drie denkfouten maken: ze vergeten waarom ze doen wat ze doen, ze nemen te grote stappen en ze slaan de eerste stap over.” (bron)

Dus de waaromvraag mag steeds weer gesteld worden. Tot het irritante toe misschien wel. Omdat je zo bij de kern uitkomt van je vraagstuk, je overtuiging, je voorgestelde oplossing, je motivatie.

Vragen niet verknoeien

Deze week was er nog zoiets dat me even stilzette. Het was een quote van Harry Mulisch die werd gedeeld door Omdenken: “Sommige vragen zijn zo goed dat het jammer zou zijn ze met een antwoord te verknoeien”.

Posted by Omdenken on Friday, 8 July 2016

Op Facebook kreeg ik een reactie met een citaat van de onlangs overleden Elie Wiesel uit zijn boekje Open Hart:

“In mijn leven heb ik tot nu toe alleen maar vragen gesteld. En dat terwijl ik weet dat de echte vragen, die over de Schepper en zijn Schepping, niet kunnen worden beantwoord. Ik zal voortaan een stap verder gaan en zeggen: er bestaat een niveau waarop alleen vragen eeuwig zijn, antwoorden zijn dat nooit.” (Blz. 87)

In het eerste boekje van Elie Wiesel (Nacht) vertelt hij over zijn eigen geestelijke vorming en spirituele opvoeding waarin zijn Joodse leraar het volgende uitlegt:

“Een mens komt dichter naar God toe door de vragen die hij Hem stelt. Daarin ligt het daadwerkelijke gesprek. De mens vraagt, God antwoord. Maar we kunnen zijn antwoorden niet begrijpen. Omdat de antwoorden zich bevinden in de diepten van onze ziel en ze zullen daar blijven tot het moment dat we sterven.”

Vragen veroorzaken conflict

Dit is een van de redenen dat ik me wil oefenen in het stellen van nog betere vragen. Misschien begint dat heel vaak met de vraag naar waarom, waarom, waarom. Maar wat ik ook wil leren is het stellen van vragen, zonder dat er antwoorden nodig zijn. Zo kan een vraag je leven helemaal op zijn kop zetten. En niet iedereen vind dat een comfortabele gedachte. Misschien is dat een van de redenen waarom mensen soms zo giftig reageren op andere meningen. Want wat een vraag kan veroorzaken is dat je op reis moet gaan, dat je gaat veranderen. En, zo legde Harrie Nijhof uit, verandering betekent conflict. Maar zonder verandering kan je ook niet groeien.

Welke vraag heeft jou het meest in beweging gezet in je leven?

Andere interessante blog post

  • De perfecte genezingsshow09-07-2016 De perfecte genezingsshow Als je deze blog volgt, dan weet je dat het regelmatig een kritisch en scherp randje heeft. Het is nodig. […]
  • Stel me geen moeilijke vragen27-06-2016 Stel me geen moeilijke vragen Lang was mijn geloof gericht op het krijgen van alle antwoorden. Want met het juiste antwoord kan je de […]
Wouter van der Toorn
<p>Media Innovator / Art Director bij Jesus.net en Internet pastor. Mijn tijd vul ik graag met nieuwe media, geloof, kerk, de Bijbel, muziek, films. Over al deze zaken publiceer ik hier op mijn blog.</p>
4 Comments
  1. Peter

    Het is natuurlijk aan de ene kant heel postmodern om de de vragen te verheerlijken en niet van de antwoorden te houden.
    Aan de andere kant zijn er vragen waar ik toch wel graag antwoord op wil hebben, maar daarbij blijft er altijd een nieuwe vraag over. Bv. V: Geloof je in de hemel? A: Ja, maar ik heb geen idee hoe het daar is. Of, in het licht van jouw vorige blog over genezing: waarom gebeuren genezingswonderen soms wel, maar meestal niet? Je kunt in de bijbel wel iets vinden, maar ik zal het altijd afsluiten met: ik weet het niet.
    Dat brengt mij meteen bij iets wat ik heel belangrijk vind. Veel christenen denken dat de meeste ‘christenvragen’ theologisch zijn. Zoals b.v. waarom wonderen wel of niet gebeuren. Je kunt ze natuurlijk theologisch benaderen, maar volgens mij mis je dan de kern. De meeste vragen zijn pastorale vragen. Het zijn worstelingen. Een perfecte theologische verklaring zou helemaal niet bevredigend zijn, want we blijven met de spanning zitten tussen die mooie theologie en de praktijk. Blijven vragen dus!

  2. Heleen

    Met het delen van een ervaring wil ik proberen de herkenning die ik ervoer bij het lezen van dit blog woorden te geven. Zo’n vraag met een pijnlijke bijwerking van een antwoord. En het luisteren om te reageren in plaats van om te begrijpen…

    Enige tijd geleden overleed vrij plotseling een bijzonder dierbaar gezinslid van mij. Ik was daags daarna bij vrienden toen in het gesprek het verdriet en de pijn van het gemis in alle hevigheid naar boven kwam en ik snikkend (en luid) de vraag uitsprak:
    Maar God, waarom? Waarom?

    Hierop vermaande een oudere broeder in het gezelschap van mijn vrienden mij met de opmerking: Het is niet jouw plek om God ter verantwoording te roepen met je vraag naar het waarom. Je zou het antwoord bovendien toch niet kunnen (ver)dragen!
    Ik was op dat moment niet echt in staat adequaat te reageren en knikte alleen.
    Het is ook een waarheid: welke mens zou God ter verantwoording roepen?

    Maar dit antwoord miskende ook iets. Mijn vraag “Maar God, waarom?” stelde ik niet om God naar de gang van zaken te vragen (of ter verantwoording te roepen) of zelfs maar om een antwoord te krijgen…
    Ik stelde de vraag aan God omdat de vraag zelf in alle verdriet zich aan mij opdrong…
    en met wie anders kon ik dat delen dan met mijn God?
    Bij wie anders kan ik wat mij zo diep raakt kwijt, dan bij Hem?

    ps
    Een reactie op de vraag welke vraag mij het meest in beweging heeft gezet, stel ik graag nog even uit… daar wil ik nog eens rustig over nadenken ;-)

    1. Wouter van der Toorn

      Ik heb ook de indruk dat we in onze vragen over en naar God vaak geen antwoord verlangen. Wat wel? Een glimp van de hemel, van rust, tijd, begrip… Dat diep in je ziel, waar Elie Wiesel het over had. De vraag mag gewoon blijven leven. Nogmaals, dank je voor je reactie. Heel bijzonder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Liever geen antwoorden

door Wouter van der Toorn Leestijd: 3 min
4