Clicky

Geloven, maar niet in de kerk van nu

19 maart 2017

Ik kom steeds meer christenen zònder kerk tegen. Wèl christen zijn, zich zeker ook gelovig noemen, maar geen plek meer vinden in een kerk. Ik snap het ook wel. Wat mis je als je niet ter kerke bent gegaan? Wat wordt de wereld nu mooier van een kerkdienst? Dàt vind ik nou een interessante vraag.

Steeds vaker voel ik me wat bezwaard als ik zelf op het podium of de preekstoel sta, want de hele opzet van de kerkdienst is zo gericht op de mensen en het is vaak behoorlijk eenrichtingsverkeer.

Probleem van de kerkdienst

Vinden dat de kerkdienst mooi is geweest omdat je weer wat nieuws hebt geleerd, die reactie ken en herken ik wel, maar legt ook een deel van het probleem bloot: waarom zou je iedere keer weer iets nieuws moeten leren over God? Als het doel van een kerkdienst is dat je weer wat nieuws moet leren, dan is de kerk dus een kennis-instituut geworden in een omgeving waar geloof vooral gaat over het accepteren van de juiste leerstellingen en dogma’s. Dan wordt geloof ook gevoed door de juiste uitleg over hoe het nu precies zit, daar draait geloof vooral om de vraag of je wel het goede geloof en op de goede manier gelooft. En daar moet je je als kerk duidelijk gaan onderscheiden van andere kerken die hun leerstellingen andere accenten hebben gegeven. Je snapt dat daar problemen uit voortkomen.

Hoe kan het anders?

De vraag die steeds meer in mij begint te groeien is de vraag naar hoe je dit anders zou kunnen doen. Een geloof dat niet op kennisoverdracht is gericht, maar een geloof dat over meer en misschien wel iets heel anders gaat dan dat. Dus niet het hoofd met kennis proberen te vullen, maar het hart in beweging te zetten. Ook niet geloof dat gericht is op het individu, maar juist de grotere massa. En niet naar binnen gericht, maar op het hele leven.

Niet voor mij

Ik denk niet dat er een kerk voor mij moet zijn. Onze maatschappij leert me al genoeg hoe ik voor mezelf moet opkomen, hoe ik belangrijk ben, ik, ik, ik. Voor mij hoeft de kerk daar niet ook aan mee te doen. Voor mij hoeft er geen altaar voor de mens te worden ingericht. En ik hoef ook geen recepten voor eindeloos succes, zèker niet vanaf de preekstoel. Voor mij hoeft er geen kerk te worden ingericht om zoveel mogelijk hip en van vandaag te zijn. Waarom jezelf vermoeien? Waarom zou een kerk zich inspannen om te proberen te concurreren met een snelle individualistische samenleving? Sneller krijg je het niet. Individualistischer denk ik ook niet.

De kerk heeft al oude papieren en heeft eeuwen overleefd. Daar zit meer van waarde onder het stof verborgen dan velen doorhebben.

Opnieuw uitvinden

Misschien moet de kerk zich weer opnieuw uitvinden. Niet gericht op dogma’s, leerstellingen en bejaarde geloofsstellingen. Maar juist wèl gericht op het delen van verhalen die raken. Zodat we weer kunnen leven in de verhalen van weleer. Verhalen die niet meer in het hoofd passen, die ook niet bedoeld zijn voor eindeloze exegese. Verhalen die een glimlach en een traan veroorzaken. Verhalen die een droom in je laten groeien.

De overdracht van waarden gebeurde altijd al door het hervertellen van verhalen. Ook geloofsoverdracht vond altijd al vooral plaats door het hervertellen van oude verhalen en niet in lessen in de collegebanken.

Ik zou graag weer een kerk zien die niet draait om het individu, ook niet altijd maar weer (heel vermoeiend) iets nieuws moet proberen te bieden, ook niet een waar ik altijd maar weer iets nieuws moet leren. Vertel me maar mooie verhalen. Leg het maar niet teveel uit, maar geef ruimte om te dwalen in de grote ruimte waarin de verhalen zich afspelen.

Dit is slechts een van de facetten waarin de kerk zich weer opnieuw zou kunnen vinden. Natuurlijk weet ik ook wel dat er vele soorten en smaakjes kerken zijn. De ene groep is de andere niet. En we zitten ook nog eens allemaal anders in elkaar, we worden allemaal op een andere manier geïnspireerd. Maar het zou een mooie eerste stap zijn om de dogma’s in te wisselen voor prachtige verhalen.

Andere interessante blog post

  • 05-06-2015 Niet meer thuis in de kerk Het blijft een bijzondere relatie… die met de kerk. Diep van binnen houd ik van de kerk en denk ik steeds terug aan gesprekken die ik een paar jaar terug had met een van de monniken in het […]
  • 13-09-2016 De God van Stef Bos en van Matthijn Buwalda Toen ik het liedje 'Lichtjes in de mist' tegenkwam, was ik eerlijk gezegd wel verrast. Matthijn zingt samen met Stef Bos het liedje waarin ze elkaars geloof bespreken. Ik kon mijn […]
Wouter van der Toorn
Media Innovator / Art Director bij Jesus.net en Internet pastor. Mijn tijd vul ik graag met nieuwe media, geloof, kerk, de Bijbel, muziek, films. Over al deze zaken publiceer ik hier op mijn blog.
4 Comments
  1. Harm-jan Dijk

    Ik ben met je mee op zoek. Ik zoek ook naar een kerk waar dit kan, verhalen delen, helpen, leren, geven, samen zijn. Heb het nog niet gevonden. Ben wel op zoek.

  2. Stefco Klaver

    Beste Wouter,
    Dank voor het delen, herkenbaar.
    Tijdens het lezen realiseer ik me dat ik iets van wat je beschrijft tegenkom in de Rooms-katholieke kerk.
    Dat wanneer ik daar een viering meemaak, ik aanschuift in een oude traditie waar men minder de neiging heeft om die aan te passen aan deze tijd en waar ruimte is voor her niet begrijpen. Delen zonder (altijd) college, ruimte voor het verhaal en de mystiek.

  3. Ad Seelt

    De uiteindelijke oorsprong van de kerk ligt volgens Torben Sondergaard, in het vroege rome van Claudius, (300 na Chr.) als poging het onuitroeibare christendom te integreren in het romeinse leven. En eerlijk gezegd vind ik dat persoonlijk wel aannemelijk. Daaruit kwam de R.K. kerk voort en de afsplitsingen daarvan. Het nieuwe testament laat zien dat de bijeenkomsten van gemeenten bij mensen thuis gebeurden en tot doel hadden elkaar te inspireren en aan te zetten tot verbreiding van het geloof. Dit door middel van onderwijs via brieven (van bv. Paulus en andere apostelen) en overleveringen en uitwisseling van vertellingen en ervaringen. Heden ten dage zijn die apostelen er niet meer, maar hebben we de bijbel, hoewel ook daar veel mensen al aan twijfelen. Die zou door de kerk geredigeerd of zelfs geschreven kunnen zijn. Dat kan, maar waarom is die dan zo lang verboden geweest door de R.k. kerk? Er zijn nog wel mensen die zich als apostel voordoen, maar die vallen meestal snel door de mand, vragen vaak geld voor allerlei zaken als gebouwen en zo. Dus we zijn op onszelf aangewezen. Volg dus je hart, als je doet wat je doet uit liefde voor je naaste en erop vertrouwt dat God en Jezus bestaan en je leiden kan het niet fout gaan.

  4. Gijsbert den Hertog

    Ik maak deel uit van een gezin met broers en zussen en heb zelf ook weer een gezin met vrouw en kinderen. Een heel divers gezelschap met elk zijn eigen denk- en leefwereld. De een zie je wat meer dan de ander, met de een heb je ook meer dan met de ander en die verschillen zullen er dan ook altijd zijn. Ondanks al deze diversiteiten met je eigen familie is er toch steeds behoefte om elkaar te ontmoeten en naar elkaar om te zien en te horen hoe het met die ander is.
    De kerk is het gezin van God met ook een grote diversiteit van mensen, die elkaar opzoeken en elkaar bemoedigen. Wij zijn ook niet geschapen om alleen te zijn, het individualisme wat in de wereld heel sterk naar boven komt is niet wat Jezus Christus verkondigde, Hij heeft ons “broeders (en natuurlijk inbegrepen ook zusters ) genoemd”.
    De kerk is een plaats waar Christus ons oproept om elkaar te dienen, zoals Hij ons diende. Laten wij met elkaar eraan werken de kerk weer zo’n plaats te laten worden in deze tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

God

Geloven, maar niet in de kerk van nu

door Wouter van der Toorn Leestijd: 3 min
4