Clicky

Verdriet om afgebrokkeld geloof

6 augustus 2017

Je geloof brokkelt af en bij iedere nieuwe vraag die je jezelf eerlijk stelt vallen er weer allerlei oude waarheden om? Hoewel het vaak als een bevrijding voelt om je los te maken van de oude knellende banden van een geloof waar je mee opgroeide of een geloof dat je eerder omarmde, is het voor veel twijfelende gelovigen ook een heel proces vol tranen en rouw. Het kan voelen de eerste heerlijke stralen zonlicht die door het kapotte dak op je beginnen te schijnen, maar waardoor je ook de werkelijkheid onder ogen ziet van een ooit zo mooie kathedraal in vervallen staat. Moet je nu blij zijn of juist verdrietig?

Maar zijn het je geloof en religie die zijn afgebrokkeld? Of is het misschien omdat we als mens niet goed zijn om de werkelijkheid van ons bestaan onder ogen te zien? Wees eerlijk, het is niet eenvoudig om toe te geven dat er zoveel is stukgegaan en om de scherven van je eigen leven onder ogen te zien.

Is het de kerk die mij heeft gebroken? Is het het geloof dat ik heb meegekregen en dat ik van harte heb omarmd, dat pijn en teleurstelling heeft veroorzaakt? Waar komen mijn tranen vandaan? Dat zijn eerlijke vragen die ik mezelf blijf stellen. Externaliseren van het probleem is het eenvoudigste: ik heb het niet gedaan, het ligt buiten mij. Anderen hebben het gedaan. Maar daarmee ben ik nog steeds niet eerlijk naar mezelf toe.

Overal waar ik ben, of dat nu in een kerk, in een religie, of er buiten is, overal kom ik mensen tegen. Overal heb ik anderen nodig, want de behoefte aan verbinding als mens met andere mensen blijft altijd aanwezig. Juist deze mens-tot-mens relaties zijn wat het leven mooi en tegelijkertijd kwetsbaar maken. Ik kan de kerk het niet kwalijk nemen. Binnen en buiten de kerk hebben mensen hun eigen kokers waar ze door kijken en hebben ze hun eigen oordelen en vooroordelen, hun eigen visie op hoe het leven geleefd moet worden en welke waarden er gehanteerd moeten worden. Wat dat betreft is er erg veel religie buiten de kerk te vinden, al noemen we dat vaak geen geloof. Het is niet het probleem van religie, we moeten onder ogen zien dat wij mensen zo in elkaar zitten en we vaak te maken hebben met botsende wereldbeelden.

Hij heeft Mij gezonden om aan armen het Evangelie te verkondigen, om te genezen die gebroken van hart zijn…” Lukas 4:18

Soms kom ik God tegen. Ik ben door de tijd wel anders gaan kijken. Waar ik hem vroeger vooral in de kerk tegenkwam, in de mooie gedachten en woorden van genade en acceptatie, daar kom ik hem nu zo vaak buiten de kerk tegen. In mooie verhalen en persoonlijke gebaren van acceptatie en liefde. Het zijn voor mij de momenten van de eeuwigheid, momenten die verder gaan dan de vluchtigheid van het dagelijkse leven.

Mijn wens is dat anderen de liefde en acceptatie van God in mij tegenkomen. Er is veel gebrokenheid, veel duisternis, er zijn veel tranen en hopeloosheid. Als God er is, dan is hij juist daar. Waarom zou ik weglopen van mijn tranen en mijn rouw als ik weet dat juist daar de liefste omarming te vinden is? Met de scherven van mijn leven ervaar ik dat er zoveel is dat weer hersteld kan worden.

Mijn wens voor jou is dat je God ontmoet. In de hemel of in de hel. In het licht of in het donker. In de blijdschap of in de tranen. Ik wens je een liefdevolle omarming van liefde en acceptatie toe.

Andere interessante blog post

  • Waar is God als het donker is in de ziel24-10-2015 Waar is God als het donker is in de ziel Wat nu als het stil blijft terwijl je zo’n behoefte hebt aan een teken van 'boven'. Waarom zou God zich niet meer, beter, tastbaarder laten zien? En […]
  • Het is goed om aan God te twijfelen03-10-2013 Het is goed om aan God te twijfelen Twijfel is toch de vijand van geloof en vertrouwen in God? Dat zou je zeggen. Ik denk dat twijfel juist een vriend is die je bij God brengt.
Wouter van der Toorn
Media Innovator / Art Director bij Jesus.net en Internet pastor. Mijn tijd vul ik graag met nieuwe media, geloof, kerk, de Bijbel, muziek, films. Over al deze zaken publiceer ik hier op mijn blog.
2 Comments
  1. Liesbeth

    Ja, zo is het gegaan.
    Ja, nu onderzoek ik alles.
    Ja, alle emoties komen voorbij.
    Het doet pijn om het verlies. Het zit anders dan ik dacht. Wiens schuld is dat? Op wie ben ik boos?
    Waarom voelt het soms als een gapende wond waar een overtuigd christen zo ongelooflijk goed zout in weet te strooien?
    Waarom ervaar ik zoveel oordeel en onbegrip en liefdeloosheid voor mijzelf en mijn ervaring en positie, en leer ik vanuit diezelfde positie juist met zoveel compassie en liefde mijn medemens te omarmen?
    Het leed in de wereld is voor mijn hart bijna ondraaglijk groot, maar als ik een instrument kan zijn van liefde en acceptatie en actief medeleven, dan ben ik dankbaar voor de breuk met mijn veilige kleine idee van geloof.

    Mijn beste vriendin en ik zeggen sinds onze zoektocht: Love Looks Like Something….. steeds weer baseer ik er keuzes op. Ziet liefde er zo uit? Of niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

God

Verdriet om afgebrokkeld geloof

door Wouter van der Toorn Leestijd: 3 min
2