Clicky

De eenzame weg van gebedsgenezing

16 november 2017

Wat is er dan mis met gebedsgenezing? We doen alleen maar wat Jezus zegt?” Niet iedereen reageerde positief op mijn ervaringsverhaal over gebedsgenezing. “Het is Gods belofte. Hij wil iedereen gezond. Hij wil die ziekte niet!” Een enkeling stuurde me toch nog mail om te vertellen dat ik gebrek aan geloof toonde. Maar in de meeste mails die ik binnenkreeg op het blog ‘Het slopende mantra van gebedsgenezers‘ werden ervaringsverhalen met me gedeeld. En het waren er tientallen. Graag wil ik daaruit de meest genoemde ervaringen delen.

Je bent genezen!

Je bent genezen!” Hoe vaak werd me dat gezegd? Mensen hadden profetieën voor me, dromen en visioenen over mijn genezing. Voor het gebed werd soms gevraagd: “Geloof je dat God je kan genezen?” en na het gebed “Je bent genezen. Geloof je dat God je heeft genezen?” Eigenlijk kun je op zo’n moment bijna niets anders dan “ja” zeggen.

De eerste keer (misschien keren), geloof je ook echt dat er genezing of verandering is. Ik denk dat, als je dit met een gezond lichaam leest, je je afvraagt hoe je daar dan “in kan trappen”. Maar het is simpel. De overtuiging waarmee mensen je gezond verklaren, de wil om het te geloven -je bent niet voor niets naar voren gegaan- en de bereidheid om elk woord dat gesproken wordt te zien als “geestelijk woord”, te zien als teken van God, is zo groot.

Maar dan komt vroeg of laat dat moment dat je je omgeving, die je misschien wel direct na de genezingsdienst verteld hebt, in je enthousiasme, in je wil om genezen te zijn, dat je genezen was, moet vertellen dat je niet genezen bent. Het voelt bij jezelf als ongeloof. “Woorden hebben kracht”, wordt er tegen je gezegd. “De genezing kan later doorzetten”, wordt je voorgehouden. Het is een worsteling, schreven velen me. Een eenzame worsteling. En als je dan de moed bijeen geraapt hebt en het zegt, dat je niet genezen bent, ook tegen de mensen die echt geloven in dat wonder, krijg je weer die golf van opmerkingen te verduren. Van “je was echt genezen, maar je valt terug” of “ongeloof” tot “hoe kan dat nou?”.

De eenzaamheid

Eenzaamheid was een heel veel gehoord element in de verhalen die ik las. De eerste soort eenzaamheid die genoemd werd, was de eenzaamheid na het gebedsmoment. Er is voor je gebeden, soms heel intensief. Er is genezing over je geproclameerd en misschien wel een profetie of woord over je uitgesproken dat je genezen bent of genezen zult.

Je loopt naar je plek terug en iedereen is bezig. Eigenlijk zou je graag met iemand praten, want je voelt je niet genezen. Je voelt je in de war. Er gaat zoveel door je heen. Je spreekt iemand van de organisatie aan. “Sorry, nu niet. Er wordt nu alleen gebeden.” Misschien ben je met iemand gekomen. Degene lacht vriendelijk naar je en slaat misschien een arm om je heen: “Ben je genezen? Voelde je wat? Hoe was het?” en eigenlijk wil je alleen maar huilen. Je voelde niets of misschien twijfel je of je iets voelde. Je voelt nu vooral verwarring.

En als je dan eindelijk ’s avonds thuis bent, laat je misschien de tranen lopen. Je voelt nog steeds niets. Er is niets. Alleen maar verwarring en eenzaamheid. Een eenzaamheid waar niemand bij kan.

Nog meer eenzaamheid

Er werd nog een tweede soort eenzaamheid benoemd. Bidders zijn er genoeg te vinden in charismatische kring. Zolang je gebed wilt, is iedereen enthousiast. “Je bent zo dapper” en “je hebt zo’n groot geloof om op God te vertrouwen en te geloven dat Hij je zal genezen”, wordt je steeds gezegd. En dan komt dat moment. Soms snel. Na een paar keer bidden. Soms hebben mensen al jaren voor zich laten bidden en zijn jaren bezig geweest met “geestelijke strijd” en “genezing proclameren”, “de ziekte aanspreken en weg sturen” en alleen positief spreken (“Ik ben genezen!”), want als je over je ziekte praat, zul je ziek blijven.

Het moment dat het op is. Je moet het voor jezelf erkennen. Deze weg is niet vruchtbaar. Je wilt geen gebed om genezing meer. En de “bidders” druipen af. Er blijven bar weinig mensen om je heen staan die echt de weg van lijden met je willen gaan. Niet zoals de vrienden van Job, die maar bleven praten over waarom Job dit overkwam, maar werkelijk als medemens, empatisch, meelevend.

Zeker als je chronisch ziek bent en het is een lange, lange weg, is de eenzaamheid soms overweldigend. Opvallend was ook dat verschillende mensen opmerkten, dat het niet hun christelijke (charismatische) vrienden waren die naast hen stonden, toen het moeilijk werd. Maar dat het vooral niet-christenen waren die hen konden steunen in hun lijden en er waren.

God is dichtbij je in ziekte

Uit alle verhalen die ik las, waarbij de persoon het geloof vast had kunnen houden, werd er steeds afgesloten met hetzelfde: Jezus/God is heel dichtbij je in je ziekte. Het dagelijks leven met ongemak en pijn zorgt dat je heel anders in het leven en het geloof komt te staan. Vragen verdwijnen vaak naar de achtergrond en er komt een stuk overgave aan God. Er is vaak dankbaarheid en meer oog voor de kleine dingen. Voor mooie momenten. En in die strijd en worsteling om overgave, in die weg die je alleen moet gaan in alle eenzaamheid, komt God zo dichtbij.

Wat is het dan ongelooflijk hard als mensen tegen je zeggen : “Dat moet je niet zeggen. Ziekte komt niet van God. Je moet volhouden en blijven strijden en bidden voor genezing.

Je ziekte leren accepteren

Moeten volhouden” en “blijven strijden in gebed” leggen een enorme druk op de zieke. Zeker als je chronisch ziek bent en het een langdurige, levenslange kwestie is. Hoe moet je je ziekte leren accepteren, als mensen tegen je blijven zeggen, dat de ziekte weg moet, dat de ziekte geen plaats mag hebben in je leven, omdat het tegen de belofte van God, genezing, in gaat?

Ziekte hoort niet bij het volbrachte werk van Christus, werd gezegd toen ik opperde dat er ook een “theologie van ziekte” moest komen. Iemand anders noemde het “een theologie van het lijden”. Weer iemand anders sprak van “een doordenking van wat ziekte aan versterkende uitwerking heeft op iemands geloofsleven“. (Let op, ik zeg niet dat dit altijd zo is! En ook niet dat de zieke dit altijd direct ervaart of er een boodschap aan heeft op de zware momenten in het lijden).

De versterkende uitwerking van ziekte op je geloof wordt vaak niet naar gekeken. In plaats daarvan wordt gezegd dat je “cynisch” bent, “teleurgesteld omdat je niet genezen bent”. Dat de ziekte misschien wel een bijzondere overgave aan God uitwerkt of uitgewerkt heeft, wordt meestal niet erkend. En ja, dat brengt wederom die verschrikkelijke eenzaamheid.

Donkere nacht

Ook ik zelf ervaar een diepe verbondenheid met God. Na de tijd van zoeken naar genezing, kwam er een donkere tijd. Ik ervoer God niet meer. Bidden vond ik moeilijk. Mijn lange gebeden veranderden in stiltes. Mijn zekerheden losten op. Mijn geloof ontdeed zich van alle franje. Ik had niets meer om me aan vast te houden of me achter te verschuilen.

Het werd stil en in die stilte kwam God terug, dat wil zeggen, het verbonden voelen met de Eeuwige. Op een heel andere manier dan ervoor. Een woordeloos besef van eenheid, van God die in ons aanwezig is. Die in elke ademteug nabij is. Geen God van veel woorden of een God die zich opsluit in een leer. Maar een God die werkelijk liefde is.

De drang om te bidden voor genezing en te zoeken naar “de juiste leer” is bij mij verdwenen. Ik heb geleerd om het hele leven, dat is inclusief mijn ziektes, als heilige grond te zien. Elke stap -en mijn stappen gaan moeizaam en met veel pijn- te zetten in die stille verbondenheid met God.

Sommigen blijven het “ongeloof” noemen en “niet staan op de belofte van genezing.

Ik noem het leven in en door de Liefde. Me laten vallen in overgave, in vertrouwen dat ik opgevangen zal worden.

Andere interessante blog post

  • Het slopende mantra van gebedsgenezers11-11-2017 Het slopende mantra van gebedsgenezers Dit is een gastblog van Annemieke Bosman. Ze is chronisch ziek, heeft jaren meegelopen in de charismatische gebedsbeweging en kent wel ongeveer hoe […]
  • Een obsessie voor genezingen?08-04-2015 Een obsessie voor genezingen? Wat is dat toch met die mensen die zo obsessief met genezingswonderen bezig zijn? Het is niet onschuldig. Er worden mensen door beschadigd. […]
identicon
<p>Annemieke Bosman: echtgenote| moeder | geestelijk verzorger | creatieveling | spreken | schrijven</p>
8 Comments
  1. Willemien van de Vate

    Wat gebeurt er wanneer dogmatische theologie het pastoraat loslaat? Kijk naar de vrienden van Job en je weet het antwoord.
    Ondertussen schuil ik als chronisch zieke met al mijn woede en verdriet onder de vleugels van de Allerhoogste: beter kun je het niet hebben.
    Bedankt voor je eerlijke verhaal Annemieke!

  2. Jan Willem

    Creatov – genezing
    Amen! (En wat gaaf om met elkaar te kunnen zoeken naar aanknopingspunten die helpen de relatie met God persoonlijk in te vullen!)

    Wat is het een wonder wanneer iemand genezing ontvangt. En wat is het mooi om dat te zien in het licht van God’s liefde!
    Wellicht draait het daarbij vooral om het herstel dat iemand ervaart in de relatie tot God en tot mensen. Ziekte of beperkingen kunnen iemand blokkeren in doen en denken. Tot op zekere hoogte kan je er mee om leren gaan. Maar wat als je relaties er door beïnvloed worden? Wat als je geliefden het opgeven en het donker om je heen wordt? Het isolement en de eenzaamheid breken je op. Je oren sluiten zich voor (goed bedoelde) raadgevingen, je ogen sluiten zich voor medelijdende blikken, je hart bouwt een muur en de deur gaat op slot. De oorzaak ligt vooral in het kapot gaan of ontbreken van liefdevolle relaties. Ook de relatie met God wordt daardoor kwetsbaar.
    In zo’n situatie is genezing, bevrijding en herstel nodig. Wat een wonder als dat dan plaatsvindt!
    Voor hen die niet vereenzamen of in een isolement terechtkomen ligt de situatie anders. Door je omgeving gesteund en geliefd zijn bouwt op en geeft vertrouwen. En dat geldt voor ons allemaal!
    Zo bekeken is het ook minder belangrijk of iemand gezond, ziek, lichamelijk of geestelijk een superman/-vrouw of ernstig beperkt, zelfstandig of afhankelijk is. Onze relatie met God, onze keuze om met Hem te leven is waar Hij naar verlangt. Dat kan onder alle omstandigheden ingevuld worden.
    Vergelijk het eens met vervolging. Zijn de mensen die om wille van hun geloof gevangen zitten en gemarteld of gedood worden dan kleingelovig of zonder vertrouwen?
    Deze gebroken wereld stelt de mens voor enorme uitdagingen. Mijn uitdaging is, en wellicht die van iedere christen, of ik anderen bij God weghoud of dat ik gebruik maak van mijn kansen en mogelijkheden om te bouwen aan God’s koninkrijk. En dat als een vallend, opstaand, kwakkelend, zwak, vervolgd, ziek, hersteld, beperkt, maar levend getuige van God’s liefde!

    Een bijzonder verhaal is het leven van Joni Eareckson.
    En ook het getuigenis van Helen uit Eritrea over dankbaarheid via deze link:
    https://youtu.be/WfdwcOTOJHc

    Zegen!

  3. Hendrikus

    Mooi blog Annemieke. Eerlijk; pastoraal; aandacht gevend aan belangrijke ervaringen die gemiddeld in de wereld van hen die zich durven uitstrekkken om genezing te bedienen) wat onderbelicht blijven.

    Begrijpelijk natuurlijk. Vaak zijn mensen die voorop gaan in het bidden voor genezing (b.v. zoals diegenen die dat op straat aandurven) niet de meest genuanceerden. En dat past ook niet bij hun roeping en bediening.

    Ik ben dankbaar voor deze voortrekkers; ze inspireren mij en dagen me uit, maar het is niet reëel om al te veel nuance van hen te verwachten. Daar heeft God gelukkig anderen voor zoals jij.

    Toen ik je blog las kwamen twee boekjes met persoonlijke verhalen in mijn gedachten, namelijk:
    Johannes Facius (1990): “God can do it without me” (2e hands nog uit Engeland of VS te verkrijgen voor bescheiden prijsje en verzendkosten) en in Nederland veel bekender:
    Corlien Doodkorte: “Geen grappen God.” (in 2016? uitgebracht; voor € 15.95 in Vrijzijn webshop verkrijgbaar).

    In beide boekjes wordt heel goed en eerlijk verteld. Over de moeilijke kanten van ziek zijn en zelfs van genezen worden tegen alle verwachting in (Corlien); de eenzaamheid; het onbegrepen zijn. De Dooddoeners; vrienden die het opgeven.

    Een aparte overeenkomst is dat beide schrijvers wel grotendeels door God genezen, maar niet voor de volle honderd procent. Johan Facius ging een hele diepe weg van drie jaar ziekte; God verlatenheid etc. voor dat God ingreep.

    Er blijft gelukkig ruimte voor het mysterie. En boven alles blijft Zijn liefde.

  4. Hendrikus

    Nog een gedachte: diegene die bidt voor genezing; die aan de andere kant staat heeft ook zijn of haar emoties.
    Die wil zo graag dat degene voor wie hij of zij bidt geneest; is daar soms uren voor aan het strijden; zoeken etc.

    Iemand die heel eerlijk en evenwichtig daarover verteld is Randy Clark. Op internet zal ongetwijfeld het nodige daarover te vinden zijn. Ook in zijn boeken is het nodige daarover te vinden.

    Afgelopen twee jaar is Randy in Nederland geweest op de There is More Conferenties van het Evangelisch Werkverband van de PKN.
    In 2016 mocht ik erbij zijn in Ede. Een van de dingen die me het meest is bijgebleven waren Randy’s verhalen over zijn eigen worstelingen en emoties als mensen niet genazen.
    Zelfs mensen voor wie hij een diepe bewogenheid had ervaren en soms uren of dagen lang had gebeden. Hij was misschien wel de eerste die ik ooit heb gehoord die die kant van het verhaal eerlijk en evenwichtig behandelde.

    Ik kan me voorstellen dat veel “bedienaars” met een eventueel ‘gebrek aan resultaat’ heel moeilijk uit de voeten kunnen. Je moet denk ik best goed in contact zijn met jezelf en met de genade van God om daar goed mee om te kunnen gaan. Om dan niet te vervallen in de pijnlijke vluchtwegen die jij Annemieke benoemt.

    1. Wouter van der Toorn

      Beste Hendrikus, volgens mij begrijp je het punt niet. Punt 1 is: mensen blijven in hun mantra’s hangen. Ze willen niet zien dat het meestal niet goed gaat. Is het te lastig om te stoppen in het ene denken van genezingswonderen, alsof het daarom draait bij een gelovige? Dat is echte armoede hoor, als je geloof op zo’n manier moet worden opgetuigd. Wat mij betreft liever helemaal geen bedienaars. Er worden aanzienlijk meer mensen genezen die naar een dokter gaan en verzorgd worden door ‘normale mensen’ en ‘normale professionals’ dan mensen die naar zo’n ‘bedienaar’ zijn geweest. Just saying.

  5. Martin

    Ik krijg altijd het idee dat je genezen moet zijn nadat er voor je gebeden is.
    Maar daar heb ik moeite mee, als God geneest is het zijn genade. Niet omdat een ander dat graag wil.
    Ik merk vaak zoals je schrijft dat of je geloof niet groot genoeg is, of niet genoeg zelf bid.
    Kortom dan ligt het aan jou. Bizar, datje dat als christen durft te zeggen.
    Het is geen wedstrijd toch. Bidt om genezing en God regelt het wel even.
    Sorry dan haak ik af. Gebed genezing kan effect hebben, maar soms ook niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

God

De eenzame weg van gebedsgenezing

door Annemieke Annemieke Bosman - Mohrmann Leestijd: 6 min
8