Clicky

Generic selectors
Exacte overeenkomst
Zoek in titel
Zoek in content
Zoek in artikelen
Zoek in pagina's
Filter by Categories
Bijbel
Communicatie
Creatief
Films
Geek
God
Inspiratie
Internet
iPad
iPhone
Jongeren
Kerk
Leiderschap
Mac OS X
Persoonlijk
Preekkunst
Social Media
Tech
Verhaal
wordpress

Als de stilte van God genoeg is

10 december 2017

Er is een periode in mijn leven geweest waarbij specifieke bijbelteksten mijn leven richting gaven. Had ik een uitdaging, dan was de Bijbel daar voor mij. Hoe? Nou, ik moest bijvoorbeeld een groot besluit nemen. Besluiten of je wel iets moet doen, een baan nemen, op reis gaan, geld weggeven, en noem maar op. Er was altijd wel een passende Bijbeltekst. En als er geen Bijbeltekst was, dan was er wel een innerlijke stem die me richting gaf. Zo heb ik jaren mijn leven geleefd. Het was plezierig, want voor iedere stap was er wel richting die God me gaf.

Het werd stil

Tot het niet meer zo werkt. Tot het stil blijft. Tot iedere Bijbeltekst die je leest werkelijk niets bijzonders lijkt te zeggen. Ik merkte dat ik nogal bijzonder omging met willekeurige Bijbelteksten, dat ik er allerlei waarden in legde die er helemaal niet in lag. Ik merkte dat ik Bijbelteksten uit zijn context haalde, om maar betekenis voor vandaag te geven.

Ik heb het mezelf kwalijk genomen dat ik zo leefde. Had ik altijd alles ingebeeld, dat van die aansprekende Bijbelteksten en dat van die innerlijke stem die me begeleidde? Het werd stil. Er was geen stem meer, geen aansprekende Bijbeltekst die precies paste op mijn dag. En bidden hielp niet om dit maar op te lossen.

God als psychologische truc?

De vraag heeft zich opgedrongen of dat wat ik God noemde überhaupt wel bestond. Of dat deze ‘god’ misschien gewoon het product was van mijn eigen inbeeldingsvermogen. Een soort psychologische truc waardoor ik meer moed had om besluiten te nemen of waardoor ik mezelf niet alleen voelde in het leven. Deze ‘god’ die ik kende was stil geworden. Het was donker geworden. Bidden had geen zin, want er kwam toch geen antwoord. De Bijbel waar ik van hield raakte zijn magie kwijt. Het voelde moederziel alleen.

Welkom in de donkere nacht van de ziel.

Geen verantwoordelijkheid

Misschien had het te maken met dat ik niet had geleerd om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor alle besluiten van de dag. Waarom zou ik een Bijbeltekst nodig hebben om het goede, het moedige, het ongelofelijke te doen? Waarom kan ik dat niet zelf besluiten? Waarom moet ik bidden om een goddelijke influistering, terwijl ikzelf kan nadenken en besluiten kan nemen?

Vrede

Toch is dit niet het einde van het verhaal. Ik denk zelf dat ik afscheid moest nemen van een godsidee dat me was aangeleerd. Een godsidee die bestond uit een bepaald gebruik van bijbelteksten, van een soort innerlijke communicatie. Een godsidee waarbij de Bijbel als een soort magisch communicatiemiddel functioneerde.

Maar de vrede was niet weg. Het stoppen met bidden voelde onwennig, maar het voelde niet leeg. Misschien was ik helemaal niet gestopt met bidden, maar wel gestopt met een bepaalde aangeleerde manier van bidden. Iets met handen samen, ogen dicht en afsluiten met Amen. Maar is dat bidden? Hoe kan je op deze manier bidden zonder ophouden?

Niet weten en niet alleen

Ik ben geloof kwijtgeraakt. Ik ben goden kwijtgeraakt. Ik ben op reis gegaan en heb de bekende wereld achtergelaten. Het voelt als een reiziger die soms in de duisternis staart. Weet je dat als het echt donker is, pikkedonker, dat je dan opeens hele andere dingen gaan zien? Alleen in het pikkedonker, zonder lichtvervuiling, kan je de melkweg zien aan de donkere sterrenhemel. Pas in het pikkedonker zie je de prachtige violette kleuren aan de zwarte hemel. Er zijn weinig dingen zo mooi dan het eindeloze in de donkerste nacht.

In de donkere nacht is ook vrede. Het is prima.

Omarm het onbekende

Ik heb de innerlijke stem en de Bijbelteksten niet nodig om op reis te gaan. In de duisternis is het stil, een vredige stilte. God zal er wel zijn. Daar hoef ik niets bij te voelen en niets bij te ervaren. Ik hoef hem of haar niet aan te wijzen. Ik hoef God niet te omschrijven. En ook niet krampachtig maar proberen God vast te houden. Ik leer het onbekende omarmen.

Als ik weer eens een pikdonkere nacht naar boven kijk en me verbaas over het eindeloze wat ik daar zie en over het eindige wat ik zelf ben, dan is dat adembenemend. Hoe donker het dan ook is, meer heb ik op dat moment niet nodig.

Wouter van der Toorn
Media Innovator & Art Director bij Jesus.net. Mijn tijd vul ik met nieuwe media, God, geloof, muziek, films. Over al deze zaken publiceer ik op mijn blog.
10 Comments
  1. wendy

    ” In de donkere nacht is ook vrede. Het is prima.” Precies die zin, is mijn redding in mijn donkere dagen. Omdat het donker soms voor mij duister voelt..is die vrede voelen voor mij het licht. Door te aanvaarden dat in het donker dus rust en vrede kan zijn, val ik soms minder diep dan voorheen. Soms kon ik me schuldig voelen als mensen zeiden: “hej maar je bent niet alleen he, God is bij je, altijd” . Dat ik dacht: waarom voelt het dan niet zo? Waar dan, waar is ie dan? Zoals mijn dochters eens schreeuwde: ” Jezus! Jezus! , nou volgens mij ie ie niet thuis, hij antwoord niet” – ” “of misschien heeft ie geen zin om te antwoorden” Weet je, ik weet het allemaal niet. En dat is voor mij ok. Bedoel jij dan dat het weten of willen geloven in een God genoeg is voor jou? Of dat ook niet..

    1. Wouter van der Toorn

      Misschien hoort het ook wel bij de volgende fase van het leven. Voor mij is het genoeg dat ik geloof dat God er is. Geloof in de zin van dat ik erop hoop, er vanuit ga, maar het ook niet helemaal zeker weet. Prima. En soms krijg je meer dan gewoon het idee dat God er wel moet zijn. Je weet wel, met ‘toevalligheden’. En als het donker is, en ik niets kan zien, dan geloof ik dat God er is. Maar ik weet het niet zeker. Ik hoop erop. En ga ervan uit. Heel basic. En soms denk ik: en meer is het niet.

    1. Ruben Hadders

      Het gaat natuurlijk niet om mijn definitie van een gelovige of om het plakken van etiketjes. Maar waarom ik de vraag stel? Omdat je schrijft over God als “een onbekende” en dat je “hem of haar” niet kunt beschrijven. En je tevens stelt niet echt zeker te weten of God wel bestaat – maar het wel hoopt. Daarmee klink je als een agnostisch theist. Maar dat ben je niet, begrjp ik. Daarom ben ik nieuwsgierig: wat is het verschil voor jou?

    2. wendy

      Ik merk dat dat wat jij schrijft ik het eigenlijk altijd zo heb beleefd. Maar dat ik me zo laat meezwepen door anderen die charismatischer zijn of doen (wat natuurlijk prima is), maar dat ben ik niet. En wie ben ik dan als ik daar aan mee doe: dan ben ik nep. Niet echt. Het is fijn jouw blogs te lezen waarna ik dan denk: Huh, ja maar dat doe ik al heel lang..dus ik ben niet gek of stom..
      Ik ben zo zoekend naar bevestiging in die Geestelijke kringen dat ik -sinds ik in de vbe zit- niets anders doe dan rennen, vliegen, dramastukje hier, creatief momentje daar–man ik ben doodop, en alle andere dingen lijden eronder. Terwijl God vinden is niet altijd rennen als een malle en je kapot werken. Daarnaast merk ik dat als je wel rent als een werker in Gods Koninkrijk (pffhhh)…iedereen je ziet, waardeert.. en toen ik niets deed: ben je er ook niet zeg maar…dan sta je toch onderaan… Ze zeggen van niet… maar toch.. Nou ja.. De laatste weken ga ik soms naar de chr ger. kerk… Daar kom ik vandaan. De rust en liturgie geeft ruimte… ook al worstel ik met bepaalde dogma’s daar. En ik heb geleerd – ik knal alles er normaal uit- soms maar gewoon te zwijgen. Uit zelfbescherming. Laat mijn Godsbeeld maar van mij zijn, in stilte, rust. Ik denk dat ik dan een stuk gezonder mens kan zijn. Nou ja. ik wijk totaal af. Sorry. Anyway..
      Wouter, dankjewel.. voor dit stuk zoals we in Drenthe zeggen: ” Ik vond’ mooi”

    3. Wouter van der Toorn

      @Ruben Eigenlijk irritant dat je altijd maar moet categoriseren. Haal dat ‘eigenlijk’ maar weg. Ik ben een gelovige, een Jezus-volger. Maar geen gelovige die denk ik in jouw definitief past.

  2. Piet Hardendood

    Wouter ik zei/dichtte het ooit eens zo;

    Wat zullen wij nog spreken?

    jouw stem zo
    ongeweten jij

    jouw stem hij
    resoneert de eeuwen
    als de golfslag
    van het tij

    jouw stem zo
    onbegrepen jij
    ligt als
    onwetend op de lippen

    van hen die
    steeds maar spreken
    jou zoeken daar
    waar je niet bent

    jouw stem die
    wind doet liggen
    water opzweept tot
    een vloed

    jouw stem als stille
    kreet pijnlijk
    verdwenen in lichte
    ochtendgroet

    we willen hem
    geweten hebben om
    eigen open wond
    te dichten

    ( mooi en moedig hoor jouw artikel!)

  3. Daniel

    Dank je Wouter, door oa dit stuk realiseer ik me weer dat er in mij toch meer Licht& Liefde leeft dan ik mezelf wel eens toereken.. en mijn twijfels en zoeken er mogen zijn.
    Geniet van de eerlijkheid en je zoektocht naar echtheid in je teksten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Als de stilte van God genoeg is

door Wouter van der Toorn Leestijd: 3 min
10