omgevallen stoel

‘k Ben van mijn geloof gevallen

5 min leestijd

De laatste keer dat ik er bewust onderzoek naar deed stond ik toch redelijk stevig om mijn geloof. Het was van een degelijk merk gemaakt. Iets Nederduits van afkomst. Ik heb er lang op gestaan. Het was bekend en comfortabel. Maar ik geloof dat ik van mijn geloof ben afgevallen.

Valpartij in slow-motion

Misschien is het een black-out geweest, want heel erg bewust ben ik me niet van mijn valpartij. Of het was een valpartij in slow-motion. Mijn knie is wel bezeerd en ik probeer weer terug te komen op mijn oude plek. Maar het is niet meer zo comfortabel als het altijd is geweest.

Dus hier ben ik dan, van mijn geloof gevallen. Ja, er waren al symptomen zichtbaar. Teveel vragen die ik begon te stellen. Teveel de tekortkomingen van mezelf gezien. En het onvermogen van christenen. Te vaak heb ik antwoorden op levensvragen gehoord die simplistisch, oneerlijk of gewoon dom waren.

Geen heiden

Nee, ik ben geen heiden geworden. Maak je geen zorgen. Alhoewel, soms maak ik mezelf wel zorgen omdat ik naar een nieuwe balans op zoek ben. De balans heb ik niet gevonden. Ik ben op zoek naar wie ik ben en naar wie God daadwerkelijk is.

Er zit veel balast in de weg. Die wil ik graag kwijt. Niet alles wat overbodig is is onzin. Net als een ritueel. Kan overbodig zijn, maar hoeft tegelijkertijd geen onzin te zijn. Teveel zijn dingen tot hoogste waarheid verheven. Zal ik er een paar noemen?

  • Welke Bijbelvertaling je leest
  • Je visie op schepping of evolutie
  • Je regelmatige kerkbezoek
  • De juiste visie op wondertekenen
  • Actief zijn in de kerk
  • Visie op homoseksualiteit
  • We leven in de eindtijd!
  • Etc

Ik ben er klaar mee. Met die poppenkast wil ik niet meer meedoen. En het spijt me als ik hier mensen mee kwets die het allemaal erg belangrijk vinden. Maar dat geloof ik niet meer. Het lijkt alsof we God moeten optuigen als een kerstboom. Maar ik heb liever puur natuur. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Blijkbaar niet de enige

Dat mijn tocht door geloof niet uniek is, daar ben ik wel achter. Zo las ik de vergelijking van de verschillende fasen van geloof waarbij de eerste fase van geloof vaak gaat over het oppoetsen van de appel gaat die we netjes bij God op zijn bureau willen leggen. Oftewel, we zijn bezig met geestelijke prestaties (goed zijn, anderen helpen, goed genoeg zijn voor de hemel). Volwassen geloof begint met geestelijk blut zijn, met dingen kwijtraken. En hoe pijnlijk het ook is, hoeveel tranen je er ook over zal laten, het is de poort waar je doorheen moet.

“This is the first faith you lose: the spiritual form of innocence. Reality mugs the clean and tidy story of childhood. The magical vision breaks down…” (1)

Er kunnen veel verschillende redenen zijn om je kinderlijke, onschuldige geloof te verliezen. En soms is dat gewoon de realiteit van het leven die er je mee confronteert. De dood van een geliefde, een burn-out, een kerkelijk conflict… Je komt in de realiteit terecht en je merkt dat de simpele uitspraken niet werken.

Over het algemeen is de echte confrontatie met het lijden in het leven wat deze geloofscrisis veroorzaakt. Het mantra waar je altijd in leefde werkt niet meer. Bij mij in ieder geval niet. Jaren geleden vond ik dat ik een sterk geloof had. Maar sorry, dat is lang geleden. Ik voel me een zoeker. Misschien wel meer dan ooit. En soms voelt het wat triestig omdat de tijd van alles zeker weten en de tijd van alle antwoorden hebben toch wel heel plezierig was. Maar het werkt niet meer.

Het is mooi om het te snappen waar mijn bezeerde knie vandaan komt. Ik moet dingen achter me laten en niet terug op mijn comfortabele plekje van geloof van Nederduitse komaf.

De duivel is oud geworden

Nikos Kazantzakis, een van de belangrijkste Griekse schrijvers uit de 20e eeuw, beschrijft in zijn memoires een ontmoeting met vader Makários, een oude monnik, die bekend stond om zijn wijsheid. Op een gegeven moment vraag Nikos aan de oude monnik:

“Worstelt u nog steeds met de duivel?”

“Nee, niet langer, mijn kind”, reageerde vader Makários. “Ik ben oud geworden, en hij is samen met mij oud geworden. Hij heeft de kracht er niet meer voor…”

De jonge Nikos begreep eruit dat de strijd dan wel over zou zijn, en dat het leven nu in de rust was gekomen. Maar niets was minder waar. “Nu worstel ik met God”, legde Makários uit.

“Met God?!” riep de jonge man uit. “En hoopt u dat u gaat winnen?” “Nee mijn kind, ik hoop dat ik ga verliezen”. (2)

Ik hoop het ook dat ik ga verliezen.

Lees ook het vervolg “De deur die achter me is dichtgedaan” »

(1) “Losing Your Faith, Finding Your Soul”, David Robert Anderson
(2) “Report to Greco”, Nikos Kazantzakis

Waardeer je dit artikel?
Overweeg een kleine donatie. Voor een volgend kopje koffie tijdens het schrijven bijvoorbeeld. Of als aanmoediging. Dank alvast!

Bedrag € -

26 Reacties
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

AFB65
AFB65
4 jaren geleden

Mooie blog, wel heel herkenbaar, vraag me wel af waarom christenen die nog niet gevallen zijn, zelfs hierover eigenlijk gewoon niet mee kunnen praten. Zo star is geloof.

Aan de andere kant, het gewoon behouden is ook wel handig, maakt het leven wel veel gemakkelijker.

Peetje
Peetje
4 jaren geleden

Alsof ik het zelf geschreven heb, zo herkenbaar! Ik ga je blogs volgen. Bedankt!

Tim
Tim
5 jaren geleden

Wouter, Jozua 1:9

THeo Bert Pot
THeo Bert Pot
5 jaren geleden

Dat je eerlijk wilt zijn al kost dat je pijn, dat meen ik te begrijpen. Je kunt met alle religieuze kennis toch in een geestelijke nacht terecht komen. Veel woorden zijn dan te veel, maar zwijgen wil ik niet.. Vanuit een dorre situatie kreeg hulp ik van boven. Een (onmogelijk) wonder van genezing maakte mij duidelijk dat de Heer werkelijk kan ingrijpen in onze werkelijkheid. Onverwacht tilde dat teken mij over alle kennis heen naar… Lees verder »

Annejo
Annejo
5 jaren geleden

Uit het hart gegrepen. Gelukkig dat ik niet de enige ben.

Jan
Jan
5 jaren geleden

Hoewel ik je mening waardeer en begrijp, ben ik het absoluut niet met je eens. Des te meer iemand moeilijke geloofsvragen uit de weg gaat omdat het zijn geloof schaadt, des te minder ik het geloof van deze persoon serieus neem. Op zoek blijven gaan naar antwoorden is een teken dat je je eigen overtuigingen blijft onderzoeken op waarheid. Zodra je hiermee stopt, zegt dat iets over hoe kritisch jij bent over jouw overtuigingen. En… Lees verder »

fokkezb
fokkezb
5 jaren geleden

Beste Wouter, bedankt. Ik kan mij er helemaal in vinden. Sinds een jaar of 4-5 zit ik in het zelfde schuitje… op zoek naar Jezus die op het water loopt in de hoop zelf ook de moed te hebben :)

Ingeborg
Ingeborg
5 jaren geleden

Herkenbaar en duidelijk denk ik zeker voor mij maar denk als mensen eerlijk naar zichzelf kijken dat meer mensen deze vraag echt weleens hebben……..mooi verwoord

Tjeerd Baron
Tjeerd Baron
5 jaren geleden

Ach, dat geflirt met de secularisatie daar word ik toch wel zo moe van. Modieuze theologie. Lekker blijven aanmodderen en God aan het lijntje houden. En dat alles onder het mom dat het geloof authentieker is geworden. Nee, dank je wel. “I know that my Redeemer lives”, that’s the bottom line

Peter Overduin
Peter Overduin
5 jaren geleden

Kom een keer een bakkie dan als je in de buurt van Rotterdam bent. Lijkt me boeiend om wat te sparren over het proces waar we doorheen gaan en/of zijn gegaan.

Inge
Inge
5 jaren geleden

Heel herkenbaar, Wouter! Mijn twijfel ging uiteindelijk nog verder, waarbij ik ‘God’ als een concept ging zien waarmee je levensvragen kunt beantwoorden. Mogelijke antwoorden. Net zoals elke religie mogelijke antwoorden aanreikt. Je kunt kiezen welk antwoord jou het beste past of kiezen om met vragen te leven. Kiezen voor een verzameling ideeën en uitgangspunten of kiezen voor “Ik heb geen idee”. Toen ik ging twijfelen aan de meest juiste leer, klampte ik me juist nog… Lees verder »

Inge
Inge
5 jaren geleden

Hoi Wouter,

Je woorden zijn zeer herkenbaar voor me en ook ik schreef onlangs een blog over ‘afvallig’ zijn. Ik denk dat mijn stukje ‘arrogantie’ je zal aanspreken, daarom ben ik zo vrij het hier te delen.

Hartelijke groet,
Inge

anja
anja
5 jaren geleden

“Sterkte Wouter”, God is nu juist mijn houvast, Hij laat mij niet vallen, ik zou mij geen raad weten. Einstein zei: “God dobbelt niet”.Hij had gelijk.God speelt scrabble.

arietheisens
arietheisens
Antwoord aan  anja
5 jaren geleden

God dobbelt niet maar speelt Scrabble. Leuke vondst maar wat bedoel je er eigenlijk mee?

Gerben van Dijk
Gerben van Dijk
5 jaren geleden

Hoi Wouter, ik heb nog nooit eerder gereageerd maar wat je meemaakt is heel herkenbaar. Uit ervaring kan ik je zeggen…het is eigenlijk heel gezond wat je meemaakt, ook al zie je nu een eventuele uitkomst nog niet. De frustraties die je opsomt, zijn ontstaan uit mensenhanden, daar is helaas weinig goddelijks aan. Sterker nog, de strijd onder christenen over alles wat wel of niet goed is, zorgt er juist voor dat mensen ‘van hun… Lees verder »

Michael
Michael
5 jaren geleden

Ik ben een poos geleden ook van m’n geloof gevallen. Het was een langzaam en pijnlijk proces, maar het is het beste wat me ooit is overkomen. Wat je nu een crisis noemt kan heel goed een zegen zijn.

Of je nu weer bij je geloof terug komt of niet, aan dingen twijfelen en andere wereldbeelden eerlijk zonder bevooroordeling bekijken kan je leven alleen maar voller maken.

simonvangroningen
simonvangroningen
5 jaren geleden

Herkenning, zeker. Ik schreef er vandaag ook iets over. http://www.waarheid.info/waar-is-god/ En toch, en toch…Ik wil nog iets minder invullen dan jij volgens mij doet. Jij gaat invullen (zo zie ik dat tenminste) wat God allemaal niet belangrijk zou moeten vinden, of vindt. Daar maak je toch weer een nieuw godsbeeld mee? Mag Hij zelf bepalen wat Hij belangrijk vindt?! En dat in mensenharten uitwerken? Dat wij uit ons kooitje ontsnappen maakt het buiten nog niet… Lees verder »

Sieger
Sieger
5 jaren geleden

Bedankt voor dit eerlijke blog Wouter. En stop nooit met vragen stellen. Want er is geen absolute waarheid. Waarheid is een perceptie en die is voor iedereen anders. Denk voor jezelf en toets alles wat een ander je vertelt. Want niemand kent de waarheid. Iedereen kent alleen zijn eigen (perceptie van) waarheid. Galileo Galilei – Je kunt niemand iets leren, je kunt alleen iemand helpen het in zichzelf te vinden

simonvangroningen
simonvangroningen
Antwoord aan  Sieger
5 jaren geleden

Er is wel absolute waarheid, alleen niemand kent die.

Marc Volgers
Marc Volgers
5 jaren geleden

Mooi, herkenbaar. Maar wat over de mensen die in die ‘zeker weten’ fase blijven?

Anco van Moolenbroek
Anco van Moolenbroek
5 jaren geleden

Zo herkenbaar. Van al die verworven waarheden word ik soms zo moe. Dan is het inderdaad verworden tot ballast die uit balans brengt. Dank voor je blog, Wouter!

Marc Elders
Marc Elders
5 jaren geleden

Mooi verwoord ‘Hart tot Hart’. En bijzondere en eerlijke blog Wouter!