homeless jesus

Ellendig simplisme

5 min leestijd

Je moet er gewoon voor bidden, dan komt het allemaal goed.” “Geef het in Gods hand, dan zul je vrede ervaren.” “Later in de hemel zal het echte vrede zijn.” “God zal je nooit meer geven dan je aan kunt.” “God heeft er vast een bedoeling mee.

homeless jesus

Het kunstwerk “homeless Jesus” komt behoorlijk binnen. Zeker als het bankje zo net buiten de kerk staat. Misschien identificeert Jezus zich met mensen die zich net zo buitengesloten en onbegrepen voelen. Dat vind ik persoonlijk een bijzondere gedachte.

Hoe gemakkelijk zijn deze dingen niet gezegd in de kerk. Ze vallen ongeveer in het genre van “Jezus is het antwoord” terwijl iedereen zich afvraagt “maar wat was de vraag ook alweer?” Snel wordt geprobeerd dingen te duiden die in het leven gebeuren. Soms is het wat meer subtiel, maar af en toe komen er voorbeelden voorbij die je laten gruwen. “Jij geneest niet omdat je niet goed gelooft” of “die natuurramp is een straf van God” en dat soort uitspraken die echt oprecht worden gemeend door christenen. Vre-se-lijk wat een veroordeling! En wat een ellendig simplisme. Is het leven wel zo eenvoudig te knippen en in vakjes en categorieën in te delen? Sorry, retorische vraag. Ik bedoel: nee, het leven werkt niet zo.

Om maar eens bij die uitdrukking stil te staan “God zal je nooit meer geven dan je aan kunt.” (*) Waar is God in al het verdriet? Verdriet om al het ongeluk dat je overkomt, alles wat je is ontnomen? Wat nu als je het leven niet aankunt, omdat alles in het leven zo’n pijn doet. Wat nu als je bent misbruikt, verraden, bedrogen, vernedert… Wat nu als je leven de hel is. Het enige wat je dan als fijne gristen zegt tegen iemand in nood: “Kijk, je moet dit wel kunnen dragen, want volgens het systeem geeft God je niet teveel. En als je het niet kunt dragen, dan vertrouw je niet genoeg.” In beide gevallen ben jij zelf dus het probleem. En bedankt, dit kan in mijn hel er ook nog wel bij, bij al dat ellendige. HET IS GEWOON NIET WAAR dat er niets in je leven kan overkomen dat je niet aan kunt. Soms kan het gewoon niet meer.

Dat zijn momenten dat je misschien probeert te bidden: “God, àls u er dan bent, dan is nù het moment om daar iets van te laten zien. Want als er één moment dat ik het nodig hebt dat u de helpende hand toesteekt, dan is het dìt moment. Please, heel erg please!” Om vervolgens mee te maken dat er niets verandert. Dat de hel de hel blijft, dat het leven ondragelijk blijft. Waar is God dan als het zo ongelofelijk donker is?

En nog steeds weet ik niet waar God dan is. Is het erg? Ja, soms wel heel erg. Zeker als ik zie dat mensen met een ondragelijk leven besluiten om er maar uit te stappen, om het op te geven. Het zijn momenten dat je de hemel, de aarde en het hele universum zou willen bewegen. En ik vind het zo ongelofelijk verrot dat het geloof dan niet blijkt te werken. Althans, niet op de manier waarop ik het kan zien. En misschien moeten we als fijne gristenen maar stoppen met ook de pijn en ellende in het leven op deze simpele manier te benaderen. Het zijn niet slechts mind-games, sommige ellende ‘bid je er niet zomaar uit’. Ik zeg sommige, maar ik bedoel eigenlijk ‘de meeste ellende bid je er niet zomaar uit’.

Hoe wel? Weet ik niet. Wel irriteer ik me steeds meer aan het feit dat veel van de evangelische liedjes zo weinig ruimte hebben voor het zoeken, het dwalen, het niet weten, het boos of teleurgesteld zijn. Terwijl veel mensen dit wel zo ervaren.

Nu kan je zeggen: “stop dan toch gewoon met geloof want het werkt toch niet“. Fair point en eerlijke reactie. Maar ik vraag me af of dat echt de enige oplossing is en of het een eerlijke oplossing is. Temeer daar het een hele legitieme spirituele ervaring is om in de geestelijke duisternis te zijn, om je godloos te voelen, om je verlaten te voelen. Waarom zijn we er dan zo bang voor? Als ik de oude spirituele liedjes uit de Bijbel voorbij zie komen dan zie ik niet alleen maar happy-clappy blijdschap waarbij alles snel is gefixt en werkt.

Heb erbarmen, HEER, want ik kwijn weg.
Genees mij, HEER, ik ben doodsbang,
ik vrees voor mijn leven.
Hoe lang, HEER, moet ik nog wachten.
(Psalm 6:3-4)

Waarom, HEER, bent u zo ver
en verbergt u zich in tijden van nood.
(Psalm 10:1)

Het christelijke leven is niet een leven in een soort waas van hemels geluk. Het is blijdschap èn verdriet, ziekte èn gezondheid, vrede èn oorlog. Niet alleen het christelijke leven. Christenen zijn net mensen met gewone-mensen-leven. Er zijn mensen met nood in hun leven, met pijn. Christenen worden steevast opgeroepen om het leven gastvrij te leven, een open huis en een open hart. Om er te zijn als er verdriet is. Er te zijn als er blijdschap is. (Lees maar in Romeinen 12:12)

(*) Dat zeggen we op basis van 1 Cor 10:13 “U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven vermogen wordt beproefd.” In deze bijbeltekst gaat het niet over alles wat je als mens overkomt. Het gaat hier om BEPROEVING, om een TEST.

20 reacties

  1. GROBBO op 26-02-2016 om 22:43

    We hebben een trol op Creatov. AFB65. Niet op reageren.

    • AFB65 op 26-02-2016 om 23:43

      Vooral niet doen, grobbotrol.



  2. AFB65 op 26-02-2016 om 11:15

    Het geloof is ook dat de ander niet moet zeuren. Ik heb toch gebeden voor je?

  3. jcm.Oerlemans op 27-11-2015 om 18:00

    Inderdaad Jezus IS het antwoord, zowel in je diepe dalen als op de bergtoppen, in nood ,twijfel en angsten des dood……JEZUS IS HET ANTWOORD…heel simpel!!!!!!
    Geloof is geen formule ,maar een Persoon waarmee je het leven deelt.
    Onbeantwoorde vragen,,,Ja,,,maar Mijn Genade is u genoeg.
    Ik ben misschien een simpele ziel, maar ja. als je niet wordt als de Kinderen he….
    Ik heb vele diepe dalen moeten doortrekken, en heb Zijn beloftes als waarheid omarmt, en er op gesteunt.

  4. Freek op 26-11-2015 om 21:11

    Ik heb al een tijdje je artikelen gevolgd en kan mij heel goed vinden in jou worstelingen. Er zijn geen pasklare antwoorden, leed pijn, teleurstelling, machteloosheid…..Wie kent deze dingen niet. iedereen wordt hier mee geconfronteerd en er is maar een verschil. Hoe ga je ermee om. Het makkelijkste is natuurlijk alles wegstoppen, stil maar, wacht maar alles komt goed. Dit klopt uiteindelijk wel, maar wat moeten we ermee in het hier en nu? De andere kant is tegen alles aan gaan lopen schoppen, ook hierin lopen we tegen een muur op. Nee de vragen die er zijn steeds maar weer uitspreken, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Bij mij heeft het geresulteerd dat ik mij gerust inwendig ellendig kan voelen en toch met volle overtuiging en blijdschap opwekkingsliederen kan zingen waar in ik God, de Here Jezus verheerlijk.

    Ergens in een van jou blogs schreef je over het beeld dat je had van God. Hierin zit de kern van het probleem van ons allen. Wij belichten God in uiterste of we zien Hem als Sinterklaas of we zien Hem als boeman. God schiep ons naar zijn beeld en wij draaien het om en scheppen God naar ons beeld. de vele boeken naast de Bijbel liegen er niet om. Maar God gaf ons de Bijbel en niet de tien miljoen boeken met meningen die de Bijbel proberen te verklaren. Er zitten best wel goede verklaringen tussen( MET NATUURLIJK DE VRAAG OF HET GOED IS OMDAT HET IN MIJN STRAATJE PAST OF GOED IS OMDAT HET GOED IS?) Daarnaast hebben we natuurlijk ook onze favoriete sprekers, die ervoor zorgen dat we over bepaalde thema’s op bepaalde manier gaan denken. In de loop d’r jaren gaan we met al deze kennis, traditie en gewoontes alles bekijken door een roze bril. terwijl we duidelijk door Gods woord worden opgeroepen om alles te onderzoeken. We zijn dus zelf verantwoordelijk hoe we over God denken. Dit kan alleen door iedere keer weer vragen te stellen.

    God is een Liefdevolle God, maar God is ook een Heilige God hier hebben we een levenslang voor nodig om dit te begrijpen.

  5. A. Hougee-Nederlof op 11-11-2015 om 11:32

    Prachtig stuk, het heeft me goed gedaan. Dank je wel.

  6. Monique op 09-11-2015 om 19:34

    Wat herkenbaar. Bedankt voor het verwoorden.

  7. Marc Volgers op 09-11-2015 om 19:19

    Blog naar mijn hart! Muziek is een aandachtspunt (zie mijn blog ;-) ). Helaas kost het enorm veel tijd om de evangelischen te veranderen op dit punt. Als er iets een traditie is, is dit het misschien wel…

  8. Frans op 09-11-2015 om 18:00

    Het verhaal wat hier wordt verteld was ook ons verhaal in de jaren 90. Want dit soort verhalen ga je vertellen als je in nood zit, bent en lang blijft en daarnaast naar een (charismatische) evangelische gemeente gaat. Zo’n gemeente waarbij van alles goed gaat. Wij fietsten wel eens naar huis met tranen in onze ogen van ellende. We liepen echt tegen muren aan in ons verdriet. Verleden jaar had ik een lang gesprek met iemand die zijn dochter was verloren en nog meer van dat soort narigheden had meegemaakt. Hoe hij stuk liep in een gemeente als hierboven genoemd. Als je boeken leest van Nederlandse schrijvers zie je dat dit ook aan de orde was in de jaren 50 nadat Amerikaanse predikanten hier waren geweest om te preken en te genezen. Sinds die tijd is dit aan de orde. Toen wij in 1991 verhuisden dachten wij goed na over naar welke kerk te gaan. Niet meer zo een. En dat is maar goed geweest ook. Want je wilt niet weten welke ellende we hebben meegemaakt. De aangehaalde tekst over “niet boven het vermogen verzocht worden” vertaalde ik altijd zo; je zult je geloof niet verliezen. En dat hebben wij niet gedaan. En een antwoord voor levensgeluk ligt in het accepteren van zaken die voorbij komen. En als je de bijbel goed leest is daar veel over te lezen. Bij financiële problemen las ik dat Paulus een beurs meenam van een rijke gemeente naar een arme gemeente. Er waren dus mensen die het niet trokken financieel. Men hielp elkaar i.p.v naar de Heer te verwijzen. In de laatste woorden van Jezus staat dat wanneer we de zieken niet bezoeken en alleen maar zeggen dat er tal van wonderen en tekenen gebeurden wij niet binnen gaan komen. Paulus liet een zieke broeder achter en ging alleen verder. Zelf belande hij in de gevangenis in zijn laatste dagen. Hoezo een gezegend leven? Nee, niet de zegening die wij denken dat het is. De zegen dat God bij je is is een zegen. Amen. En ga gewoon naar een andere kerk wanneer deze fundamenteel frustreert. Of zet een huiskerk op. Dat was in handelingen de enige soort van kerk.

  9. Rengo op 09-11-2015 om 16:50

    Wat wordt vergeten is dat er nog de duivel is. Die strooit ook met veel narigheid, ziekte en verleidingen (zie Job) Van God komt de moeite/ziekte niet. Die komt in oorsprong van de Duivel en zijn trawanten. In het paradijs ging het fout. Daar is de zondeval ontstaan en hebben wijzelf het leed over ons uitgeroepen. Maar gelukkig hoef je dat niet alleen te dragen en zal onze Redder uiteindelijk overwinnen en een nieuwe aarde geven zonder leed met alleen maar vreugde. Vrees dus niet. Geloof alleen! Het wordt alleen maar mooier. Houd dus vol, de dag is nabij. Nog even pijn lijden, zoals de vrouw die een kind baart, maar daarna vreugde en blijdschap en de pijn zal totaal vergeten en weg zijn. God zegenen U.

  10. Yvonne op 09-11-2015 om 13:11

    Zo! Net lid geworden van je blog en na 1 artikel al helemaal blij. Want jij verwoordt helemaal wat ik denk, voel, en beredeneer. Fijn! Ik verheug me op de rest.

  11. Diny Tuik op 09-11-2015 om 10:43

    Soms maak je dingen mee die inderdaad zo verschrikkelijk pijn doen, je begrijpt het niet meer, je ziet niet hoe het ook maar enigszins nut kan hebben,. En ja veel mensen hebben een goed bedoelde opmerking, waar je soms bijna boos van wordt. Maar als ik mijzelf toelaat in een hoekje te gaan zitten en mijzelf toesta om mijzelf te laten opslokken door al mijn verdriet dan lijkt het of zelfs God mij alleen gelaten heeft. Wat gelukkig nooit zo is. Maar door te kiezen voor gehoorzaamheid aan Hem en terug te zien wat Hij allemaal al gedaan heeft in mijn leven, Bijbelteksten of liederen die mij n gevoelens verwoorden, het maakt mij sterker omdat ik besef dat Hij mijn enige houvast is. Juist omdat ik het niet snap , wordt ik afhankelijk van Zijn troost. Maar onder alle omstandigheden is het belangrijk te blijven kiezen voor een leven met God en ons niet doelloos te laten meedeinen op de golven van onze pijn en verdriet. En het niet als excuus te gebruiken om te gaan leven alsof het er allemaal niet meer toe doet. Elke dag opneuw bewust kiezen voor een leven met Hem.

  12. wasiliki op 09-11-2015 om 09:40

    I’ve been there, saw it all… hell and heaven. When I was in hell there was no answer good enough to justify (not even if God had given it) and when I was in heaven I did not know how I became there, but His peace was tremmendless. I only know that I prefer beiing in hell with God than without Him. So hold on and if you cant’t ask your christian friend to hold on for you. I wish that nobody try to give advice or good christian answers when even God didn’t do that in horrible times. God bless you and thank you fot your honestly

    • Wouter van der Toorn op 10-11-2015 om 11:32

      “I only know that I prefer beiing in hell with God than without Him.” This quote especially really touched my heart. Thanks.



    • vergetennick op 14-11-2015 om 06:50

      I think that, the same as in life, hell will be less complex without God.



  13. Sjanet op 09-11-2015 om 06:52

    Op de opmerking ; god geeft niet meer dan je kunt dragen, zeg ik altijd: het is andersom: God helpt je dragen van wat je overkomt / gegeven wordt. Dat vind ik zelf een troostende gedachte. Want idd vreselijk die opmerkingen dat het wel goed komt, dat er een bedoeling mee is: ze maken me opstandig. ‘Zout op met die opmerkingen’ en de teksten dat je niet genoeg geloofd die maken me nog depressiever dan ik soms al ben. Maar weet je, ik geloof dat Wij het verschil zijn. God kan onmogelijk ver weg voelen, ik denk oprecht dat het de bedoeling is dat wij, als naaste buur, vriend, kennis, broeder/zuster onze arm om die persoon heen slaan. En niet opbeuren met stomme opmerkingen, maar er gewoon zijn. Gewoon meehuilen, eerlijk zeggen dat het klote is en oneerlijk, dat je het ook niet weet. Volgens mij kunnen wij elkaar op die manier helpen die onmogelijk zware lasten te dragen. Zonder oordeel!

  14. Jan van der Zee op 08-11-2015 om 23:58

    “Ook al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar.” Een gedeelte uit Psalm 23. Een Psalm die voor veel mensen een Psalm van hoop en troost is. Een Psalm die niet ontkent dat er een diep donker en inkt zwart dal kan zijn waar je soms doorheen gaat, en in sommige gevallen je leven lang niet meer uitkomt. Ik begrijp dat mensen uit het leven stappen. Het is geen stap naar de hemel, maar een vlucht uit de hel waar ze op dat moment in leven. Als ik eerlijk ben zie ik soms geen verschil tussen mensen die wel en niet geloven, wat betreft het donkere dal waar je in kunt komen. Zo zie ik bijvoorbeeld ook geen verschil in geluk tussen christenen en niet christenen. Sterker nog, heel soms bekruipt me het gevoel dat sommige christenen minder gelukkig zijn. Zeker als ze in het inktzwart gestoken net uit de kerk komen. Ook zie ik bijvoorbeeld geen verschil tussen echtscheidingen tussen christenen en niet christenen. Trouwens, waarin verschilt een christen? Mooie vraag voor bij de koffie na een inspirerende preek. Toch geloof ik oprecht dat de boodschap van de Here Jezus christenen meer te bieden heeft. Niet dat problemen worden voorkomen, of dat je bid en meteen je ziekte over is. Nou ja, soms zie ik dat bij een oprecht gebed een been weer wat langer wordt, zodat ze beiden weer gelijk staan. Oei, ben ik erg ongelovig dat ik deze cynische opmerking maak? Ik zou namelijk veel liever hebben dat al deze oprechte bidders voor beenverlenging, alle geestelijke energie zouden steken in het bidden voor al die lieve kennissen en vrienden van me die bijvoorbeeld kanker hebben. Maar goed, ik geloof oprecht dat een lied als Psalm 23 hoop geeft. Hoop voor vandaag,…. Maar zeker ook hoop voor t beste hoofdstuk van ons bestaan dat nog mag komen. Ten minste, dat geloof ik echt nog. Als ik dat niet meer geloof, dan zou ik pas echt hopeloos ongelukkig worden en me geen raad weten in de hektiek van deze tijd. Ik geloof in een God die zijn naam eer aan doet en zegt, “ik ben bij jou leven betrokken” een God die misschien op de muziek van Claudia de Brey tegen ons zingt; “als jij je kloten voelt, en je weet je in dit leven heen raad, mag ik dan bij jou?

  15. Anthony Ruijtenbeek op 08-11-2015 om 23:28

    Je kunt dat soort narigheid nooit helemaal voorkomen natuurlijk, maar ik denk wel dat men er zichzelf minder goed tegen kan beschermen in vormen van Christelijk geloof met een laag institutioneel gehalte.

  16. Ivo Ruijters op 08-11-2015 om 22:26

    Goed stuk weer. Ik herken het gemak waarmee alles onder een grote halleluja happy-clappy-life-is-good hoed wordt gestopt. En dat lukt prima als het leven mee zit maar je gaat hard op je plaat als zaken ineens tegenzitten. En God is niet veranderd. Waar is hij dan in de schrijnende gevallen die ook super sympathieke christenen meemaken. Zeker na de dood van mijn moeder had ik veel moeite met te opgewekte opwekkingshits die iedereen haast klakkeloos meezong. Maar ik heb op een gegeven moment wel heel bewust gekozen om op God te vertrouwen en met mijn verstand voor Hem te gaan. Maar er blijven heel mijn leven waarschijnlijk een hoop vragen onbeantwoord…

  17. Erwin &joke op 08-11-2015 om 21:20

    In de oude psalmen en oude kerkliederen staan vele liederen die ook de inktdonkeredagen bezingen.
    Liederen die in de tweede wereldoorlog vele soldaten hebben gezongen toen ze bang ,gewond
    En alleen in de elende zaten.
    Elk mens komt in moeilijke omstandigheden , waarom geen idee ik persoonlijk zoek geen antwoordden probeer uit alles iets positiefs tehalen of het om te vormen. Voor me zelf maar ook voor anderen.
    Een ligt je te zijn.
    Morgen naar warnsveld op bezoek bij een kennis die. Echt in het donker leeft , ik heb geen antwoorden voor hem .

    Maar ik kan wel naast hem gaan staan net als Jezus naast mij is gaan staan .
    Soms zie ik hem maak ook vaak niet maar dat betekent niet dat Hij er niet is.
    Geen kalme reis maar wel een behoude aankomst.

Laat een reactie achter