rode of blauwe pil matrix

Welke pil neem jij?

3 min leestijd

In de film The Matrix krijgt de hacker Neo twee pillen aangeboden waarvan hij er één moet kiezen. De rode pil zal hem helpen ontsnappen uit de nepwereld van The Matrix en hem in de realiteit brengen. De blauwe zal hem alles weer laten vergeten en hem in zijn onwetendheid terugbrengen naar de bekende veilige wereld die ten diepste een illusie blijkt te zijn.

rode of blauwe pil matrix

De illusie achter je laten

Het voelt of ik de rode pil heb genomen: ik wil ontsnappen uit de illusie die lang voelt als een bekende en veilige wereld. De reacties op mijn twee voorgaande blogs (‘k Ben van mijn geloof gevallen / De deur die achter me is dichtgedaan) waar ik schrijf over de keuzes die ik zelf heb gemaakt, zijn tot mijn verbazing veel vol herkenning. Even een kleine greep van Facebook:

  • Bedankt voor je blogs! Ik voel mezelf nu een stuk minder slecht, omdat ik nu weet dat zelfs jij (ja voorgangers, daar kijk je tegenop he) je vragen hebt!
  •  “Ik herken me in wat je schrijft, heb de afgelopen jaren een soortgelijk proces doorgemaakt.
  • He, jij verwoordt de richting waar ik nu ook op aan het gaan ben..
  • Ik merk dat ik veel herken in je blogs en dezelfde (o zo hippe, volgens anderen) reis aan het maken ben. Succes met het wel of niet vinden.
  • Etc.

Ik vraag me af of ik zelf wel aandacht heb gehad voor mensen om me heen die natuurlijk allang ook de lastige vragen stelden. Heb ik mensen eruit gewerkt? Heb ik zelf uit alle macht een soort perfecte wereld van God en geloof in stand willen houden die ten diepste een illusie is. Een wereld die gebaseerd is op een goed en sluitend systeem van goede antwoorden en van hoe het hoort. Of is er vooral angst om de echte vragen te stellen? Angst om de oude wereld achter te laten, de deur door te gaan, de pil te nemen.

Ja, het voelt wel onzeker. Want dingen achterlaten voelt ook als een weg waar ik niet meer op terug zal komen. Ik wil wat nieuws ontdekken, nieuwsgierig naar waar de weg me zal brengen. Eerlijk gezegd voelt het of ik spring. Een sprong de vrijheid in. En ik verwacht dat ik wel opgevangen word. Maar goed, ik wil het niet overhaasten. Ik wil ook niet nu advies van iedereen het advies krijgen hoe ik snel weer terug in een nieuw systeem kan komen.

Welke pil neem jij?

Neem je de rode en durf jij de moeilijke geloofsvragen onder ogen te zien en te besluiten dat je echt dingen gaat laten.Of ben je bang en neem je de blauwe pil omdat je bang bent om iets kwijt te raken dat je nu zoveel rust geeft?

Als je de rode neemt, ga dan mee op ontdekkingstocht met nieuwe (waarschijnlijk ook ontnuchterende) ontdekkingen. Ik verwacht eerlijk gezegd wel wat. Iets wat ze mooi ‘nieuwe openbaringen’ noemen. Maar ik wil het misschien niet meer zo noemen. Dat zie ik dan wel weer.

6 reacties

  1. erikjan50 op 28-08-2015 om 06:04

    Soms benauwt het evangelisch wereldje mij, en wil ik vluchten, overal maskers,overal perfecte mensen aan de buiten kant, overal een perfecte glimlach, ik wil verdieping maar dan ook een verdieping waar God mij kneed, vormt, en breekt daar waar nodig is. Ik wil diepere hechte relatie met mijn God, en niet het voor gekauwde ideeën van zo hoort het. God heeft geen kerk nodig, Hij wil gemeenschap, Hij wil met je praten over de dingen van het leven, je mag bij Hem komen met alles wat je bezig houdt ook je verdriet. Maar Hij wil niet dat je als een robot bij Hem komt, Hij houdt van je als mens. Door de messiaanse kerk ben ik veel dieper gaan beleven dat de wet niet is weg genomen, sterker nog, Jezus heeft de wet vervuld, opdat de gemeenschap met God is hersteld, maar Jezus heeft de wet nooit weg gedaan, we moeten die na leven, maar dan uit liefde en niet uit weticisme of dwang, het houden van de sabbat en de voorschriften. Tenslotte zijn we geend in de olijf boom Israel ,dus zijn we deel geworden en medeerf benamen en zijn dus ook Israëliet geworden, dus ook van hun feesten, maar dan wel als vrije mensen , vrijgekocht door het offer die Jezus heeft gebracht, wij zijn niet meer onder de wet maar door genade mogen wij leven, En dat is voor mij juist het geen wat ik zo mis in het evangelische wereldtje met al zijn maskers en perfecte buiten kant.

    Ik zeg van harte Shalom

    Erik-jan



  2. Hans A. op 20-08-2015 om 11:53

    Hoi Wouter,
    Via mijn vrouw heb ik het evangelische wereldje een beetje leren kennen en ik kan me je twijfels goed voorstellen. Zelf ben ik opgegroeid in een degelijk calvinistisch gezin, maar ook in een gereformeerde kerk en een christelijke school waarin ruimte was voor diverse opvattingen. Op zich goed, maar de meesten hadden geen persoonlijke relatie met de Heer en daar zijn evangelische gemeenten juist wel “goed” in. Door de persoonlijke relatie die ik met God heb, geloof ik met hart en ziel, maar ik ben al sinds mijn tienertijd geen verdediger van orthodoxe dogma’s meer. Ik heb dan ook nooit een geestelijke breuk meegemaakt, zoals jij die wel hebt ervaren, maar ik voel me vrij om de Bijbel kritisch te lezen. Niettemin is Jezus de Messias en God mijn hemelse Vader is Hij mij zeer dierbaar. Zie ook http://www.admiraalit.nl/prive/credo/credo.htm
    Hartelijke groeten van één van de e-coaches van Agape,
    Hans.



  3. vergetennick op 15-08-2015 om 23:55

    Het probleem van je geloof verliezen en het gesprek met christenen is dat het vaak een overtuigingsgesprek word. Of je hebt het gevoel dat de christen er denkt te zijn en dat jij het verloren schaapje ben. Tegenwoordig wil ik mensen inderdaad overtuigen dat God niet bestaat in de hoop dat hun kinderen niet in een situatie komen als ik. (je hele leven denken dat je ouder(s) je de juiste dingen hebben geleerd en dan na jaren, gezapige diensten, je lul in je broek houdend en alles om maar mee te kunnen in het christelijke keurslijf, er achter komen dat het helemaal geen gek idee is dat je ouders er naast zaten.)



  4. Bridget op 15-08-2015 om 18:49

    Ik heb je blog vanaf dat je gevallen bent gelezen. Ik herken alles. Het is echt zo… als je eenmaal die deur doorgaat kun je niet meer terug. Ook al voelde dat wel heel veilig. Lekker simpel..nu vind ik het best eng. Door de jaren heen zijn er zoveel dingen vanaf de kansel over je heen gestrooid dat je daar toch huiverig van kan worden. Want het laatste wat ik wil is mijn geloof in God loslaten of kwijtraken. Ik moet zeggen dat ik er soms best emotioneel van wordt. Ik verlang naar een soort van nieuwe waarheid. Echt zien hoe Jezus het bedoeld heeft. Hoe Hij echt is zonder al die ballast van regels en moeten. Ik verlang er naar om echt vrij te zijn met Jezus. Tis ook echt moeilijk om onder woorden te brengen. Mijn hoofd lijkt soms net een flipperkast met gedachten. Je zou eigenlijk een delete knopje moeten hebben en alles verwijderen… helemaal opnieuw beginnen met een lege schijf.



  5. Erwin op 15-08-2015 om 11:05

    Heel herkenbaar, die zoektocht heb ik ook gehad. Ik ben weer teruggekomen bij Jezus, maar wel anders dan eerst. Ik ben een stuk van het magische kwijtgeraakt, maar er is ook iets magisch voor teruggekomen. Het besef dat ik het nooit kan en zal weten hoe het precies zit. Maar dat dat ook niet hoeft.

    Wat ik wel weet vanuit de Bijbel, is dat Jezus continu aanschopte tegen de heilige huisjes die de mensen (en dan met name voorgangers! ;-) ) hadden gebouwd. Mensen die zichzelf en hun versie van het geloof veel te serieus namen. En als jij daar niet in past dan doe je iets verkeerd, dan ben je nog niet zo ver o.i.d. Terwijl die dogma’s meestal niet van God komen maar van de beperkte intrepetatie van mensen.

    Misschien dat Jezus dat bedoelde met dat je moet geloven als een kind, want als ik het ga beredeneren dan klopt er niets meer van.

    Maar wat ik ook weet is dat er in mijn leven een aantal dingen gebeurd zijn die ik niet meer aan toeval toe wil schrijven. Dat er dingen in de levens van anderen gebeuren die ik niet toevallig vind. Jezus verandert echt mensen. Op een manier die ik zelf niet voor mogelijk houd. Noem het naief, maar ik heb ervoor gekozen dit aan God toe te schrijven en niet aan de zefreinigende kracht van de menselijke geest o.i.d. Dus ik geloof weer, maar wel met kanttekeningen.

    Dit is zeer kort samengevat de uitkomst van mijn zoektocht. Over de zoektocht zou ik een boek kunnen schrijven. Misschien doe ik dat nog wel :-)

    Verder heb ik veel aan Adrian Plass, die kan op humoristische wijze de zelfingenomenheid van de kerk en de gelovigen aan de kaak stellen zonder veroordelend te worden of zelf zijn geloof te verliezen.

    Of zoals Herman Finkers zingt:

    Daar boven in de hemel zien wij elkander weer
    Daar maakt Andries Knevel ruzie met de Heer
    “Zoals het hier aan toegaat dat strookt niet met de leer!!”
    “Dat klopt” zegt God, “en daarom heerst er hier zo’n fijne sfeer”



  6. Jeroen op 13-08-2015 om 23:01

    Hoi Wouter,

    Wat mij opvalt is dat mensen die de rode pil hebben genomen nooit meer terug kunnen naar het oude en vertrouwde omdat je verstand het op de een of andere manier niet meer accepteert.

    Je vergelijking met de Matrix is wel heel treffend; je gelooft niet meer in de ‘oude waarheden’ omdat je hebt gezien dat het iets maakbaar/virtueel is.

    Wellicht ook herkenbaar voor jou; mensen die nog in de ‘Matrix’ zitten vinden het maar moeilijk te begrijpen, maar mensen die eenmaal de rode pil hebben genomen begrijpen je volkomen omdat ze net als jou zijn losgekoppeld van de Matrix.

    Zie uit naar je volgende blogs!