Waarom staat de genezingshype me tegen
In de afgelopen weken is er aardig wat aandacht geweest voor de genezingshype die in sommige hoeken van de christelijke wereld aanwezig is. Een paar weken terug schreef ik een pleidooi om de gloriestoelen en healingstations thuis te laten. Dit zorgde voor een aantal reacties in o.a. het ND en een aantal blogs. Dit is weer een nieuwe reactie. Dit keer van Marijke Volgers.
Welke boeken hebben mij geïnspireerd
Laatst werd me gevraagd welke boeken me in de afgelopen tijd het meest hebben geïnspireerd. Dat vind ik een leuke vraag, want het is namelijk ook de vraag naar de mensen door wie je je wilt laten inspireren. En als ik mijn lijst doorkijk, dan heb ik best een aantal mooie titels.
Liever geen antwoorden
“Het grootste probleem is dat we niet luisteren om te begrijpen. We luisteren om te kunnen reageren.” Over deze quote heb ik deze week best vaak moeten nadenken nadat mijn recente blog over genezingstheater en bedriegers veel losmaakte. Een blogje over vragen en de verwoestende werking van antwoorden.
De perfecte genezingsshow
Als je deze blog volgt, dan weet je dat het regelmatig een kritisch en scherp randje heeft. Het is nodig. Want nog steeds wordt er in de naam van de Heer onzin verkondigd. Dus soms moet er even de vinger op de zere plek worden gelegd. Voor sommigen zal dit een vervreemdende blog over de wondere wereld van wonderen zijn, voor anderen een vol herkenning.
Voor de depressieve conferentie-christen
Eens was er een nederige, doch succesvolle christen. De naam is voor nu even niet belangrijk, want het succes zat em niet in zijn naam, maar in zijn leven. Alles zat mee, alles werkte, alles ging goed. Waarom moest nou net hij geloof en de overtuiging allemaal kwijtraken?
Stel me geen moeilijke vragen
Lang was mijn geloof gericht op het krijgen van alle antwoorden. Want met het juiste antwoord kan je de toekomst in. Maar is dat wel het het beste waar je op gericht kunt zijn? Om te beginnen hier een zacht je in slaap sussend gedichtje.
Geloven zonder hemel als einddoel
Lang was de ultieme check of iemand wel ècht geloofde een helder antwoord op de vraag: stel nu dat je vannacht overlijdt, weet je dan zeker of je in de hemel komt? Maar wat nu als de hemel helemaal geen doel is van je geloof.
God van de kerk en de homobar
Een korte gedachte naar aanleiding van de schietpartij in Orlando. En een hand in de eigen boezem van de kerk die voorop zou moeten lopen in het stoppen van zaaien van haat en juist voorop zou moeten lopen in het handelen in liefde.
Angst om God kwijt te raken
Stel je nu eens voor dat je vandaag weer opnieuw zou moeten kiezen en zou moeten bepalen of je een geloof zou willen aanhangen en of je in (een of andere) God zou kunnen geloven. Dat is een spannend proces.
Een plek om alle vragen te stellen
Er is een grote groep gelovigen die liever niet geconfronteerd wordt met ingewikkelde vragen. Vertel maar hoe het zit, hou instant wat je hebt, en val het liefst ook niet buiten de boot. Er is aan de andere kant ook een grote groep die behoefte heeft aan een plek waar je, zonder afwijzing, je vragen, twijfels, ideeën en overtuigingen kan bespreken. Er is niets zo gezond om zo’n plek te hebben.
In die God geloof ik niet meer
Er zijn zoveel ideeën over God waar ik afscheid van heb genomen. Omdat het niet werkt, niet eerlijk is, slechts sociale controle is. Maar in welke God geloof ik dan wel?
Big Brother is watching you
Big Brother was vermakelijke televisie waarbij iedereen een beetje god kon spelen. Altijd meekijken. De gedachte dat God altijd meekijkt is ook wel scary trouwens. Een blog over 24/7 toezicht, terreur van transparantie en bidden.