Gestopt met plastic plantje water geven
Ja, natuurlijk is dat een berichtje om even om te grijnzen. ‘Ik ben al 2,5 week een plastic plantje water aan het geven’ durft Nicole op Facebook te erkennen. Respect voor de ontboezeming. Moet ik nu lachen, zal ik meewarig mijn hoofd schudden? Nee wacht, ik zal er een blog aan wijden omdat het me namelijk aan iets laat denken.
Als geloof een spierballen gevecht wordt
In het christelijk evangelische wereldje kan je nogal eens de indruk krijgen dat geloof gaat om spektakel, om iets groots, iets overweldigend. Grootse verhalen worden verteld, getuigenissen, hoe God ingreep, hoe God bijzonder voorziet, hoe God blijkbaar bijzonder inzicht gaf in een situatie. En vervolgens zit er een groep mensen die stilletjes weer wegkruipt in zijn schulp… Want, zo bijzonder ben je niet.
Atheïsme van verdriet
Er bestaat een soort atheïsme dat ik goed kan begrijpen: ‘atheism of sadness’, zoals Tomáš Halík uitlegde. Het is het kijken naar alles wat er gebeurt of wat je is overkomen, de dingen die onrechtvaardig zijn, die je lijken te zijn afgenomen, dat je je afvraagt waarom God er niet aan heeft gedaan. De logische conclusie is dat er geen God kan bestaan.
Het tegenovergestelde van geloof
Wat zou het tegenovergestelde zijn van geloof? Mijn eerste impuls is om deze vraag te beantwoorden is om te denken dat dat twijfel zou moeten zijn. Maar dat blijkt niet zo te zijn.
Alles wat niet mocht
Het resultaat van mijn zwaar orthodox christelijke opvoeding was een soort natuurlijk reflex van argwaan tegen alles wat anders is. Het is denk ik niet ingeschapen, het is aangeleerd, maar het zit wel erg diep. Dit jaar zoek ik naar meer vrijheid. En liefde.
God verbergt zich in het doodgewone
Even geen jingle bells, geen white christmas uit mijn speakers. Liever een stille nacht zonder mierzoet kerstsfeertje. Had ik geen zin in. Misschien ook omdat ik merk dat God maar moeilijk vindbaar is in de overmatige kerst glitter en glamour. Het is een beetje tegenstrijdig met hoe het verhaal volgens mij is gegaan. Een verhaal dat juist iedere glitter en glamour mist. Hier mijn kerstgedachte met als ingrediënten: een tienerzwangerschap, tovenaar Radagast en vluchtelingen.
Jezus, red ons van de wrede God!
Het knaagt, het verhaal dat Jezus door God zou zijn gestuurd om ons te redden van de boze God die ons anders zou straffen. Serieus? Moet Jezus ons nu van een wrede en nietsontziende God bevrijden?
Je kunt God toch niet zien
Wie God was en is? Daar zijn veel clou’s voor in het leven en in de geschiedenis, maar ze zijn altijd te beperkt. Zodra het te concreet wordt verliest het direct zijn geloof en geloofwaardigheid.
Niet-geloven is net zo idioot
Het is soms een vreemde wereld, daar waar geloof en ongeloof, religieuzen en atheïsten met elkaar gaan praten. Nou ja, hier zou je al direct alles over één kam kunnen gaan scheren, maar niets is minder waar hè. Wat me wel regelmatig steekt dat er vaak vanuit het betrokken fort in het wilde weg wordt geschoten.
Ellendig simplisme
“Je moet er gewoon voor bidden, dan komt het allemaal goed.” “Geef het in Gods hand, dan zul je vrede ervaren.” “Later in de hemel zal het echte vrede zijn.” “God zal je nooit meer geven dan je aan kunt.” “God heeft er vast een bedoeling mee.” Hoe gemakkelijk zijn deze dingen niet gezegd in de kerk. En hoe ongelofelijk ellendig is dat wel niet?!
De Bijbel als magisch boek en God als goede fee
Ergens komt het moment dat je moet besluiten om vast te houden aan het fijne, ongecompliceerde geloof dat je had als kind of dit geloof los te laten. Veel van het geloof als kind wordt natuurlijk genuanceerder. Maar voor veel christenen lijkt het of God vooral de goede fee blijft die je in je wensen wilt voorzien.
God voor Whovians
Voor Whovians is Doctor Who bijna een religieus karakter. Voor mij helpt sciencefiction om buiten onze bubbel van tijd en ruimte te denken. Wij zitten er in opgesloten, maar wat nu als je van buitenaf naar onze werkelijkheid kijkt? En lijkt Doctor Who niet op die andere eenzame held?