God verbergt zich in het doodgewone
Even geen jingle bells, geen white christmas uit mijn speakers. Liever een stille nacht zonder mierzoet kerstsfeertje. Had ik geen zin in. Misschien ook omdat ik merk dat God maar moeilijk vindbaar is in de overmatige kerst glitter en glamour. Het is een beetje tegenstrijdig met hoe het verhaal volgens mij is gegaan. Een verhaal dat juist iedere glitter en glamour mist. Hier mijn kerstgedachte met als ingrediënten: een tienerzwangerschap, tovenaar Radagast en vluchtelingen.
Jezus, red ons van de wrede God!
Het knaagt, het verhaal dat Jezus door God zou zijn gestuurd om ons te redden van de boze God die ons anders zou straffen. Serieus? Moet Jezus ons nu van een wrede en nietsontziende God bevrijden?
Je kunt God toch niet zien
Wie God was en is? Daar zijn veel clou’s voor in het leven en in de geschiedenis, maar ze zijn altijd te beperkt. Zodra het te concreet wordt verliest het direct zijn geloof en geloofwaardigheid.
Niet-geloven is net zo idioot
Het is soms een vreemde wereld, daar waar geloof en ongeloof, religieuzen en atheïsten met elkaar gaan praten. Nou ja, hier zou je al direct alles over één kam kunnen gaan scheren, maar niets is minder waar hè. Wat me wel regelmatig steekt dat er vaak vanuit het betrokken fort in het wilde weg wordt geschoten.
Haat gaat niet ver genoeg
Hoe moet je reageren op de terreur in Parijs en ellende in de wereld? Hoe moet je het kwaad beantwoorden en de haat bestrijden? Een paar persoonlijke gedachten…
Ellendig simplisme
“Je moet er gewoon voor bidden, dan komt het allemaal goed.” “Geef het in Gods hand, dan zul je vrede ervaren.” “Later in de hemel zal het echte vrede zijn.” “God zal je nooit meer geven dan je aan kunt.” “God heeft er vast een bedoeling mee.” Hoe gemakkelijk zijn deze dingen niet gezegd in de kerk. En hoe ongelofelijk ellendig is dat wel niet?!
De Bijbel als magisch boek en God als goede fee
Ergens komt het moment dat je moet besluiten om vast te houden aan het fijne, ongecompliceerde geloof dat je had als kind of dit geloof los te laten. Veel van het geloof als kind wordt natuurlijk genuanceerder. Maar voor veel christenen lijkt het of God vooral de goede fee blijft die je in je wensen wilt voorzien.
God voor Whovians
Voor Whovians is Doctor Who bijna een religieus karakter. Voor mij helpt sciencefiction om buiten onze bubbel van tijd en ruimte te denken. Wij zitten er in opgesloten, maar wat nu als je van buitenaf naar onze werkelijkheid kijkt? En lijkt Doctor Who niet op die andere eenzame held?
Waar is God als het donker is in de ziel
Wat nu als het stil blijft terwijl je zo’n behoefte hebt aan een teken van ‘boven’. Waarom zou God zich niet meer, beter, tastbaarder laten zien? En waar is hij eigenlijk?
Nog zoveel onbeantwoorde vragen
In de afgelopen weken is mij zo vaak op het hart gedrukt mijn queeste in stilte voort te zetten. Soms doe ik dat, maar ik doe dat ook hier, online. Met welke vragen ik me zoal bezig hou? Hier zijn er een paar op een rijtje:
Pixar’s Inside Out en hoe wij geloven
Heb je toevallig de film Inside Our van Pixar gezien? Het is een van die films die eigenlijk iedereen zou moeten hebben gezien omdat het inzicht geeft in hoe emoties ons gedrag bepalen. Ik zie een simpele les voor hoe wij geloven.
De gevolgen van mijn zoektocht
Deze zomer heb ik het besluit genomen voor een quest, een zoektocht. Als blogger gaat dat niet in stilte. Alles innerlijk en in stilte proberen uit te zoeken, dat werkt voor mij niet helemaal. Ik krijg veel en veel verschillende reacties op mijn blogs. Dit zijn er een paar: